عربى جايز است و در اين صورت، واقع ساختن عقد به غير عربى اشكالى ندارد، ليكن بايد به عبارتى باشد كه معناى آن همان معناى لفظ عربى باشد، به طورى كه ترجمه آن شمرده شود. ج ٣ ص ٤٣٩

(١٩٣)

مسأله ١- احتياط (واجب)- اگر اقوى نباشد- آن است كه ايجاب از طرف زوجه و قبول از طرف زوج باشد، پس بنا بر احتياط (واجب) مجزى نيست اينكه زوج بگويد:

«زوجتك نفسى» آنگاه زوجه بگويد: «قبلت». و همچنين احتياط (مستحب) تقديم ايجاب است بر قبول؛ اگر چه اظهر آن است كه عكس آن جايز است، در صورتى كه قبول به لفظ «قبلت» و امثال آن نباشد. ج ٣ ص ٤٣٩

مسأله ٢- احتياط آن است كه ايجاب نكاح دائم با دو لفظ «انكَحْتُ» يا «زَوَّجْتُ» باشد؛ پس با لفظ «مَتَّعتُ» بنابر احتياط واقع نمى‌شود، اگر چه اقوى آن است كه با آن هم واقع مى‌شود در صورتى كه چيزى با آن بياورد كه آن را ظاهر در دائم قرار دهد. و با مثل «بِعْت» يا «وَهبْتُ» يا «مَلَّكْتُ» يا «آجَرْتُ» واقع نمى‌شود. و احتياط (واجب) آن است كه قبول به لفظ «قَبلْتُ» يا «رَضيتُ» باشد. و در قبول جايز است كه بعد از ايجاب، فقط به گفتن «قبلت» بدون متعلقاتى كه در ايجاب ذكر شده اكتفا شود، پس اگر موجب كه وكيل زوجه است به زوج بگويد: «انكحتك موكلتى فلانة على المهر الفلانى» پس زوج بگويد: «قبلت» بدون اينكه بگويد: «قبلت النكاح لنفسى على المهر الفلانى» صحيح است. ج ٣ ص ٤٣٩

س ٣٧- كسى سواد عربى ندارد ولى از روى رساله فارسى مى‌تواند صيغه متعه را بخواند، آيا صحيح است يا بايد به عربى صحيح خوانده شود؟

ج- در صورت امكان به عربى صحيح خوانده شود. ج ٣ ف ص ٩٣

س ٣٩- در ازدواج دختر و پسرى، دختر با اجازه پدرش به پسر براى جارى نمودن عقد دايم بين خودشان وكالت داده است، و پسر بنا به وكالتى كه دختر به وى داده است خودش عقد دايم را بين خود و موكّله‌اش از روى رساله و به قصد انشاء جارى نموده است، و براى اطمينان بيشتر- با اين كه قواعد دستور زبان عربى را نمى‌داند ولى معناى هر يك از كلمات صيغه عقد دايم را مى‌داند- يك بار هم عقد را در دو صيغه «أنْكَحْتُ مُوَكِّلَتي ... لِنَفْسي دَوَاماً عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُوم» و «زَوَّجْتُ مُوَكِّلَتي ... لِنَفْسي دَوَاماً عَلَى‌