صدر مسأله ١- بنابر قول اصح، حنوط كردن ميّت واجب است، كوچك باشد يا بزرگ، مرد باشد يا زن، وحنوط كردن كسى كه در حال احرام بميرد، چنانكه گذشت، جايز نيست. و بايد بعد از غسل يا تيمم دادن ميّت، او را حنوط كرد، واقوا آن است كه حنوط قبل و بعد و در اثناى كفن كردن، جايز است؛ اگرچه بهتر است قبل از كفن كردن باشد.

وكيفيت حنوط آن است كه بر مواضع هفتگانه سجود (پيشانى، كف دو دست، دو زانو، دو سر دو انگشت بزرگ پاها) كافور ماليده شود. و مستحب بلكه احوط آن است كه سر بينى هم كافور ماليده شود، و بعيد نيست كه ماليدن كافور زير دو بغل و گودى زير گلو و مفصل‌ها، مستحب باشد، و بهتر آن است كه به قصد رجاء انجام يابد. و عطر ديگرى حتى در وقت ضرورت جاى كافور را نمى‌گيرد. ج ١ ص ١٣٥- ١٣٧

مسأله ١- در حنوط، مقدار مشخصى از كافور واجب نيست، بلكه واجب آن است كه به اندازه‌اى باشد كه ماليدن كافور صدق كند و بهتر و كامل‌تر آن است كه به مقدار هفت مثقال صيرفى باشد. و پس از آن، حنوط با مقدار چهار مثقال شرعى، و سپس مقدار چهار درهم و بعد از آن مقدار يك مثقال شرعى و پس از آن مقدار يك درهم كافور، به ترتيب از فضيلت كمترى برخوردارند. و هر گاه حتى به اندازه‌اى كه ماليدن كافور صدق كند هم يافت نشد ميّت بدون حنوط دفن مى‌شود. ج ١ ص ١٣٧

مسأله ٨- دفن در زمينى كه اصل يا منفعت آن غصبى است، جايز نيست و از جمله آن‌هاست زمينهايى كه براى غير دفن، وقف شده و (از آنها است) زمينى كه مورد تعلق حق ديگرى است، مانند دفن ميت در زمينى كه به رهن گذاشته شده بدون اذن مرتهن و احتياط اولى آن است كه در قبر ميت ديگرى كه هنوز كاملًا نپوسيده دفن نشود و البته (در صورتى كه منجر به نبش و بيرون آمدن ميت قبلى شود) نبش آن قبر براى دفن جايز نيست. و دفن در مساجد در صورتى كه ضررى براى مسلمين نداشته و مزاحم نمازگزاران نباشد مورد كلام است و احتياط (واجب) بلكه اقوا آن است كه جايز نباشد.

ج ١ ص ١٥٩

(٣١١- ٧٩٣)

مسأله ٩- دفن كفار و اولاد آنها در قبرستان مسلمين جايز نيست حتى در صورت‌