صدر مسأله ١- كفن كردن ميّت مانند غسل او واجب كفايى است. و آنچه كه از كفن واجب است سه قطعه مى‌باشد: لنگ كه بين ناف و زانو را بپوشاند و پيراهن كه بنابر احتياط واجب لااقلّ تا نصف ساق پا برسد و سرتاسرى كه تمام بدن را بپوشاند، بنابراين بايد طولش از قد ميّت بلندتر باشد و پهنايش به اندازه‌اى باشد كه ممكن شود يك طرف آن روى طرف ديگر بيايد و به ميّت پيچانده شود به طورى كه تمام بدن را بپوشاند. و در صورتى كه اين سه قطعه ممكن نباشد بايد به آنچه كه مقدور است اكتفا نمايد و در صورت دوران امر، بايد مقدارممكن را در چيزى كه بيشتر بدن را مى‌گيرد مصرف نمود و اگر به جز ستر عورت ممكن نباشد، بايد همان را بپوشاند. ج ١ ص ١٢٩

مسأله ١- كفن كردن ميّت نبايد با كفن غصبى- ولو در حال اضطرار- باشد. و نبايد با ابريشم خالص باشد، حتى براى طفل و زن. و نبايد با پوست مردار و چيز نجس باشد، حتى به نجاستى كه در حال نماز بخشيده شده است. و نبايد با پوست يا مو يا كرك حيوان حرام گوشت باشد، بلكه بنابر احتياط (واجب) نبايد از پوست حيوان حلال گوشت هم باشد، اما پشم و مو و كرك حلال گوشت، اشكالى ندارد. ج ١ ص ١٣١

مسأله ٢- عدم جواز كفن كردن ميّت با امورى كه ذكر شد- غير از چيزهاى غصبى- مختص به حال اختيار است، بنابراين كفن كردن ميّت در حال ناچارى با همه آنها جايز است، بلكه اگر پوست حيوان حلال گوشت را طورى درست كنند كه به آن، لباس گفته شود در حال اختيار هم جايز است، ولى اگر به آن لباس گفته نشود در حال اختيار جايز نيست. و در دوران امر (بين آنچه كه گفته شد) بايد براى كفن ابتدائاً از پارچه نجس، سپس بنابر احتياط (واجب) از ابريشم و پس از آن از پوست حلال گوشت و در نهايت از غير آن استفاده نمود. ج ١ ص ١٣١

مسأله ٣- اگر كفن ميّت قبل از قرار دادن در قبر نجس شود، بايد با شستن يا بريدنى كه كفن را ناقص نكند آن را پاك نمود. و هم‌چنين است اگر بعد از قرار دادن در قبر باشد، ولى بهتر است در اين صورت بريده شود. و اگر شستن كفن ولو از جهت آنكه متوقّف بر بيرون آوردن از قبر باشد، ممكن نباشد بايد حتماً بريده شود، همان‌طور كه اگر بريدن ولو