كنيد براى من يك حج انجام دهد، يا فلان مقدار نماز يا روزه به نيابت از من انجام دهد، و نظير اين كلمات؛ ولى بهتر است وصيّت كننده با فراهم بودن همه شرائط مربوط به وصيّت، مبرز وصيّت خود را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهد و بگويد:

«أَ وَصَّيْتَ لِفُلانِ بِكَذا»[١] يا «أَعْطُوا فُلاناً بَعْدَ مُوْتي‌ كَذا»[٢] يا «إدْفَعُوا إِلَيْهِ بَعْدَ مَوْتي‌ كَذا» يا «لِفُلانٍ بَعْدَ مَوْتي‌ كَذا»، و در وصيّت عهديه بگويد: «أَوْصَيْتُ إِلَيْكَ كُلَّ ما كانَ لِيَ الْوِلايَةُ فيهِ مِنْ أُمُورِ أَوْلادِيَ الصِّغارِ وَ أَداءِ دُيُوني‌ وَ رَدِّ وَدائِعي‌ وَ إِخْراجِ حُقُوقِ اللَّهِ تَعالى‌ وَ صَرْفِ ثُلْثِ مالي‌ فِى الْمَصارِفِ الْفُلانِيَّةِ»؛[٣] سپس وصىّ بگويد: «قَبِلْتُ الْوَصِيَّةَ كَما ذَكَرْتَ»؛[٤] هرچند لازم نيست صيغه وصيّت به زبان عربى خوانده شود. ١١- وصيّت در جايى كه نياز به ايجاب و قبول دارد، با ايجاب قولى و قبول فعلى و بالعكس هم اشكال ندارد و لازم نيست مبرز عقد وصيّت، به لفظ ماضى- گذشته- تعبير شود، بلكه با لفظ مضارع- آينده- نيز واقع مى‌شود و حتّى اگر وصىّ بطور امر به موصى‌ بگويد مرا وصىّ خود قرار بده يا فلان كار را به من واگذار فرما كه بعد از فوت شما به نيابت شما انجام دهم و موصى‌ قبول كند، وصيّت محقّق مى‌شود؛ هرچند تعبير با لفظ ماضى در هر صورت احوط است.

١٢- در جايى كه وصيّت نياز به ايجاب و قبول دارد تطابق بين ايجاب و قبول در عقد وصيّت شرط است، پس چنانچه موصى‌ بگويد بعد از مرگم از مالم صد هزار تومان به فقراء بدهيد و طرفِ قبول بگويد قبول كردم بعد از مرگ شما دويست هزار تومان به فقراء بدهم و يا موصى‌ در وصيّت عهديّه بگويد مثلًا كسى را اجير كنيد براى من يك‌

[١] - بعد از مرگم فلان چيز را به او بدهيد.

[٢] - فلان چيز بعد از مرگ من براى فلانى است.

[٣] - وصيّت كردم به تو هر چيزى را كه براى من ولايت تصرف در آن بود از امور اولاد صغار من و اداء ديون من و ردّ امانتهايى كه نزد من است و صرف ثلث مالم در فلان مصارف.

[٤] - قبول كردم وصيّت را به قسمى كه ذكر كردى.