واجب شده است، مى‌تواند به سيّد بدهد، و نيز دادن مال مجهول المالكى كه بداند مالك آن سيّد است، به سيّد به قصد صدقه از مالك اشكال ندارد؛ و لكن آن احوط است كه مطلق صدقه واجب را به سيّد ندهند؛ بلكه احوط از آن اين است كه غير سيّد صدقه مستحبى را نيز- به خصوص مثل زكات مال‌التجاره- به سيّد ندهد.

٢٤- جائز است صدقات مستحبّى را به افراد بى‌نياز و كافر ذمى و مخالف مذهب بدهند؛ ولى جائز نيست آنها را به كسانى كه ناصبى و ياكافر حربى هستند بدهند، هرچند از ارحام باشند. ٢٥- افضل است صدقه مستحبّى پنهانى پرداخت شود و در حديث آمده است كه صدقه پنهانى هفتاد نوع از بلاها را دفع مى‌كند و آتش غضب پروردگار متعال و شعله گناه را خاموش مى‌كند همچنانكه آب آتش را مى‌نشاند؛ ولى اگر پنهانى دادن آن باعث تهمت شود، مثلًا اطرافيان انسان بگويند فلانى بخيل است و تاكنون ديده نشده چيزى به فقير بدهد، جائز است آن را آشكارا بپردازد تا از خود رفع تهمت كند، و نيز اگر آشكارا دادن صدقه باعث شود ديگران به او اقتداء كنند و در نتيجه گرفتارى يك تهى‌دست برطرف گردد، آشكارا دادنش بهتر است؛ اما صدقه واجب در هر حال بهتر است آشكار پرداخت شود، يعنى چه پاى تهمت و اقتداء ديگران در ميان باشد يا نه.

٢٦- واسطه شدن در رساندن صدقه به شخص مستحق، مستحب است و در خطبه‌اى از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت شده: «اگر كسى به نيابت از صاحب مال صدقه را به فقير بدهد، اجرى نظير اجر صاحب مال را دارد، حتى اگر واسطه چهل نفر باشند و در دست آنها بگردد تا نفر چهلم آن را به فقير برساند، همه آنان اجر كامل خواهند داشت نه اينكه اجر صدقه بين آنها تقسيم گردد».

٢٧- مكروه است چيزى را كه انسان صدقه داده از دريافت دارنده صدقه بخرد و يا به عنوان بخشش از او قبول نمايد؛ بلكه بدست آوردن آن به هر طريق ديگر شديداً مكروه است و بعضى از فقهاء فتوى به حرمت اين عمل داده‌اند؛ اما اگر فقيرى از دنيا برود و صدقاتى كه گرفته به كسى ارث برسد قبول آن مانعى ندارد.