نيز دويست تومان باشد، بايد از مجموع دو مبلغ، سيصد تومان به صاحب پانصد تومان داده شود و باقى هم كه دويست تومان است بين هر دو بطور مساوى تقسيم شود؛ و اگر مبلغ پولها متفاوت و مبلغ تلف شده از كمترين دو مبلغ امانتى نيز كمتر باشد، بايد مقدار زيادى پول هر يك بر پول تلف شده را به او بدهند و بقيّه بين هر دو بطور مساوى تقسيم نمايند، مثلًا اگر پول يكى پانصد تومان و پول ديگرى چهارصد تومان و مبلغ تلف شده سيصد تومان باشد، دويست تومان به صاحب پانصد تومان و صد تومان هم به صاحب چهارصد تومان داده شود و بقيّه بين هر دو بطور مساوى تقسيم گردد.

اين فروض مربوط به اجناس مثلى است نظير پولهاى رائج و درهم و دينار و ديگر اجناس مثلى، چه ممتاز و غير مخلوط، يا مخلوط و آميخته به هم، پس اگر دويست من گندم از فردى و صد من از فرد ديگر نزد كسى امانت باشد و صد من از آنها تلف شود و معلوم نباشد از كدام است در حكم مثال دويست تومان و صد تومان امانتى است كه ذكر شد؛ ولى اگر دو امانت مثلى باشند كه اختلاط و امتزاج پذيرند، امتزاج آنها موجب شركت حقيقى مى‌شود، مانند دو مائع روان از يك جنس، و يا موجب شركت حكميّه مانند امتزاج بعضى حبوبات، بنابر اين اگر از مخلوط شدن اينگونه اجناس مثلى مقدارى از مجموع خلط شده تلف شود، تلف به نسبت دو مال، به هر دو طرف وارد مى‌شود، پس اگر فردى دو من گندم و فرد ديگر يك من گندم بطور اختلاط و امتزاج در يك ظرف نزد كسى امانت بگذارند و يك من آن تلف شود و ندانند مال كدام بوده است، مقدار تلف شده نسبت به دو مال محاسبه مى‌شود، مال موجود در اين فرضيّه سه قسم مى‌شود، دو قسم آن به مالك دو من و يك قسم به آن ديگرى داده مى‌شود؛ اما اگر دو مال امانتى قيمى باشند مانند دو لباس شبيه بهم، دو حيوان شبيه بهم و يكى تلف شود و ندانند مال كدام تلف شده است، بايد با هم مصالحه كنند و يا مال تلف شده را با قرعه معيّن كرده و به حكم قرعه عمل نمايند.

٥٣- جادّه‌ها و كوچه‌ها هرچند از مباحات اصليّه تأسيس شده باشند و داراى صاحب‌