فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٠ - عقد مضاربه

عقد مضاربه‌

١- عقد مضاربه بدون مُبْرِز- يعنى كلام يا عملى كه حاكى از تحقق عقد باشد- محقق نمى‌شود.

٢- بهتر است طرفين مضاربه- صاحب سرمايه و عامل- با فراهم شدن همه شرائط مربوط به مضاربه كه در بعد ذكر مى‌شوند مبرز عقد مضاربه را لفظ عربى صحيح و صريح قرار بدهند، يعنى بعد از آنكه تعيين كنند سودى كه بدست مى‌آيد چقدر از مالك باشد و چقدر از عامل، مالك بگويد: «عامَلْتُكَ عَلى‌ كَذا»[١] يا بگويد: «ضارَبْتُكَ- يا- قارَضْتُكَ عَلى‌ أَنَّ الرِّبْحَ بَيْنَنا عَلى‌ قَرارِ الْمُعَيَّنِ»[٢] و عامل بگويد: «قَبِلْتُ الْمُقارَضَةَ عَلى‌ أَنَّ الرِّبْحَ بَيْنَنا عَلى‌ قَرارِ الْمُعَيَّنِ».[٣]

٣- جائز است كه صاحب سرمايه، سرمايه را به لفظ قراض به عامل بدهد و به او بگويد سودى كه از اين سرمايه بدست مى‌آيد بين من و تو مشترك باشد و در اين‌

[١] - عامل قرار دادم تو را بر كذا( يعنى بر مضاربه بر اساس قرارداد معيّن شده).

[٢] - اين مال را به تو دادم تا با آن تجارت نمايى و سود آن ميان من و تو بر اساس قرارداد معيّن شده باشد.

[٣] - قبول كردم با اين مال تجارت نمايم و سود ميان ما بر اساس قرارداد معيّن شده باشد.