فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٢٨ - تلف موصىبه

بطور كلّى معيّن شده باشد، موصى‌بِه بين آنها بالسويّه تقسيم مى‌گردد؛ مگر موصى‌ طور ديگر مقرّر كرده باشد.

١٠٩- وصيّت بطور جعاله صحيح است، پس چنانچه موصى‌ مثلًا بگويد هركسى كه بعد از فوت من از جانب من حج بجا آورد فلان مبلغ از مالم متعلق به او باشد، اين وصيّت- كه تمليكيّه است و بطور جعاله معلّق بر انجام عمل مى‌باشد- صحيح است.

توابع موصى‌بِه:

١١٠- هر چيزى كه در نظر عرف و عادت جزء يا تابع موصى‌بِه شمرده شود يا قرائن دلالت بر دخول آن در موصى‌بِه نمايد، داخل در موصى‌بِه و متعلق به آن است، اگرچه در عقد وصيّت صريحاً ذكر نشده باشد يا موصى‌ و موصى‌له جاهل به عرف باشند؛ مگر به وسيله استثناء يا قرائن ثابت شود كه از موصى‌بِه خارج است، بنابر اين اگر مثلًا صندوقى مورد وصيّت قرار گيرد، محتويات آن هر مقدار كه باشد جزء موصى‌بِه است؛ مگر موصى‌ تصريح كرده باشد كه محتويات آن از مورد وصيّت خارج است.

تلف موصى‌بِه:

١١١- هرگاه موصى‌بِه قبل از فوت موصى‌ تلف شود وصيّت از بين مى‌رود، و همچنين است هرگاه بعد از موت موصى‌ و بدون دخالت ورثه او موصى‌بِه تلف شود؛ و اگر ورثه موصى‌ آن را تلف كنند در برابر موصى‌له ضامن هستند، حتى اگر اتلاف آن قبل از اظهار قبول بوده باشد، زيرا موصى‌بِه، به اعتبار تعلق حق موصى‌له به آن، پس از اتلاف، بدلِ شرعى بر ذمّه وارث موصى‌ دارد و قبول موصى‌بِه در صورت اتلاف در واقع به بدل آن تعلق مى‌گيرد نه به خود موصى‌بِه.

١١٢- اگر موصى‌بِه خانه معيّنى باشد و قبل يا بعد از فوت موصى‌ و قبل از قبول موصى‌له خراب شود، زمين و مصالح خانه جزء تركه موصى‌ مى‌گردد و چيزى به موصى‌له نمى‌رسد.