فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩٦ - عقد كفالت

عقد كفالت‌

١- كفالت از عقود است و از ناحيه كفيل- ضامن- و مكفولٌ‌له- طلبكار- نياز به مبرز- يعنى كلام يا هر عملى كه دال بر عقد كفالت باشد- دارد؛ و بدون مبرز محقق نمى‌شود.

٢- بهتر است كه طرفين كفالت- يعنى كفيل و مكفولٌ‌له- مبرز عقد كفالت را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند و به توسط ايجاب و قبول عقد كفالت را واقع سازند، نظير اينكه كفيل بگويد: «كَفَلْتُكَ نَفْسَ فُلانٍ»[١] يا «أَنَا كَفِيْلٌ لَكَ بِإِحْضارِ فُلانٍ»[٢] و مكفولٌ‌له بگويد: «قَبِلْتُ».[٣]

٣- لازم نيست كه مبرز عقد كفالت لفظ عربى و داراى جملات خاصى باشد، بلكه با هر لفظى كه عرفاً ظهور در معناى كفالت كفيل و پذيرش آن از طرف مكفولٌ‌له داشته باشد كفايت مى‌كند، پس كسى كه مى‌خواهد كفيل شود، اگر به هر زبانى كه بتواند به‌

[١] - كفيل نفس فلانى شدم براى تو.

[٢] - كفيل شدم براى تو كه فلانى را- در وقت مقرّر- احضار كنم.

[٣] - قبول كردم.