فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٢ - عقد وكالت

عقد وكالت‌

١- در عقد وكالت از ناحيه موكّل و وكيل مبرز- كلام يا هر عملى كه دلالت بر عقد وكالت كند- شرط است؛ ولى صيغه خاصى در آن معتبر نيست، بلكه هر لفظ يا فعلى- ولو به ضميمه قرائن- كه دلالت بر وكيل گرفتن موكّل و پذيرش وكالت از سوى وكيل باشد، در صحّت انعقاد وكالت كافى است.

٢- بهتر است وكالت با لفظ عربى صحيح و صريح انجام شود مانند اينكه موكّل بگويد: «وَكَّلْتُكَ»[١] يا «اسْتَنَبْتُكَ»؛[٢] و وكيل بگويد: «قَبِلْتُ».[٣]

٣- در عقد وكالت تقارن بين ايجاب و قبول شرط نيست، پس اگر كسى مثلًا توسط نامه فردى را در شهر ديگر وكيل كند و او نيز پس از مدّتى با رسيدن نامه وكالت را قبول كند وكالت صحيح است.

٤- احكام مربوط به صيغه عقد و معاطاة- كه در جلد ٥، بخش «مشتركات مربوط به بخشهاى اموال خاص»، صفحات ١٢٩ تا ١٣٤، از فقرات (٧٧) تا پايان فقره (٩٤) بيان گرديدند- همه آنها در وكالت نيز جريان دارند.

[١] - وكيل كردم تو را.

[٢] - نائب گردانيدم تو را.

[٣] - قبول كردم.