فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٤١ - عقد رهنگرو

عقد رهن (گرو)

١- رهن از عقود است و از طرف راهن- گروگذار- و مرتهن- گرودار- نياز به مبرز- كلام يا چيزى كه بيانگر عقد رهن باشد-، دارد و بدون مبرز محقق نمى‌شود.

٢- بهتر است طرفين رهن با فراهم شدن همه شرائط مربوط به رهن كه در بعد ذكر مى‌شوند؛ مبرز عقد رهن را لفظ عربى صحيح و صريح قرار بدهند و به توسط ايجاب و قبول عقد رهن را انجام دهند، يعنى راهن- گروگذار- براى ايجاب به مرتهن- گرودار- بگويد: «رَهَنْتُكَ- يا أَرْهَنْتُكَ- هذَا الْمَتاعَ عَلى‌ طَلَبِكَ»؛[١] و مرتهن بلافاصله در جواب بگويد: «قَبِلْتُ رَهْنَ هذَا الْمَتاعِ عَلى‌ طَلَبي‌».[٢]

يا راهن بگويد: «هذا وَثيقَةٌ عِنْدَكَ عَلى‌ مالِكَ»؛[٣] و مرتهن بلافاصله در جواب بگويد: «قَبِلْتُ».[٤]

٣- لازم نيست صيغه رهن به زبان عربى خوانده شود، بلكه اگر به هر زبانى راهن‌

[١] - وثيقه دادم به تو اين متاع را در قبال آن طلب تو كه بر ذمّه من است.

[٢] - قبول نمودم وثيقه بودن اين متاع را در قبال طلبم.

[٣] - اين مال وثيقه‌اى باشد نزد تو در قبال طلب تو.

[٤] - قبول كردم.