فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٠١ - اصطلاحات وصيت

مقدّمه‌

تعريف وصيّت:

وصيّت- بفتح واو و ياى مشدد- بمعناى مطلق سفارش است و در اصطلاح فقه وصيّت بمعناى سفارش انسان پيش از مردن به چيزى كه پس از مرگش برايش انجام دهند، نظير سفارش به اينكه چند سال نماز و روزه به نيابتش انجام دهند، يا اماناتى كه نزد اوست به صاحبانش برگردانند يا چيزى از مالش ملك كسى شود، يا بدهكارش- اعم از دين و حق- مبرى‌ء الذمّة باشد، يا شخص معيّنى قيّم و سرپرست صِغار و كسانى كه او ولىّ آنها است باشد.

اصطلاحات وصيّت:

وصيّت كننده را موصى‌ و فرد عهده‌دار انجام وصيّت را وصىّ و كسى كه به نفع او وصيّت تمليكيّه يا ابرائى شده است را موصى‌له گويند و آنچه مورد وصيّت قرار مى‌گيرد را موصى‌بِه و شخصى كه با تعيين موصى‌- وصيّت كننده- يا حاكم شرع عهده‌دار سرپرستى صِغار شده را قيّم، و فردى را كه موظّف شده كارهاى وصىّ يا قيّم را زير نظر بگيرد ناظر گويند.