فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٥ - احكام مربوط به كفالت

حق كفيل اول را ابراء كند و يا كفيل اول و يا مكفول فوت كند، همه كفيل‌ها برى‌ء الذمّه مى‌شوند؛ و اگر صاحب حق، بعضى از كفيل‌هايى را كه در وسط هستند برى‌ء الذمّه كند و يا بعضى از كفيل‌هايى كه در وسط هستند فوت كنند، كفيل‌هاى بعد و فرع او برى‌ء الذمّه مى‌شوند، و نيز اگر يكى از كفيل‌هايى كه در وسط هستند مكفول را تحويل دهد، همه كفيل‌هاى قبل و بعد او برى‌ء الذمّه مى‌شوند.

٣٨- كفيل شدن مكروه است و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است كه فرمودند: «ألْكَفالَةُ خِسارَةٌ غَرامَةٌ نِدامَةٌ».[١]

٣٩- كفالت با يكى از امور زير پايان مى‌پذيرد:

اول: كفيل بدهكار را به طلبكار تحويل دهد.

دوم: حق طلبكار اداء شود.

سوم: ذى حق از حق خود گذشت نمايد.

چهارم: بدهكار يا مدّعى‌عليه و يا كفيل از دنيا برود.

پنجم: صاحب حق، كفيل را از كفالت آزاد كند.

ششم: صاحب حق به وسيله حواله، فروش، صلح، هبه و يا به شكل ديگر حق خود را به ديگرى واگذار نمايد.

٤٠- كفيل با چند امر برى‌ء الذّمة مى‌شود:

اول: مكفول را احضار كند.

دوم: مكفول خودش حاضر شود و خود را از طرف كفيل تسليم كند؛ بلكه اگر مكفول شخصاً حاضر شود و خود را تسليم تامّ كند- هرچند از طرف كفيل نباشد- ظاهراً كفيل برى‌ء الذمّه مى‌شود.

سوم: هرگاه مكفولٌ‌له به زور و يا به اختيار مكفول، او را به گونه‌اى حاضر كند كه بتواند شخصاً يا توسط محكمه، دين خود را بستاند و يا ديگرى بدون دستور كفيل،

[١] - كفالت زيان، تاوان و پشيمانى است.