فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧١ - مالكيت موقوفه

مالكيّت موقوفه‌

١١٣- بعد از تمام شدن وقف، مالكيّت واقف از عين موقوفه زائل مى‌شود؛ مگر در بعضى اقسام منقطع‌الآخر كه قبلًا گذشت.

١١٤- هرگاه واقف منفعت ملك را براى موقوفٌ‌عليهم قرار دهد، مثلًا بگويد اين مكان يا اين بستان را وقف اولادم نمودم كه منافع مكان يا ثمره بستان مال آنها باشد، در اين فرض منافع و ثمره، ملك طلق آنها و رَقَبه- عين موقوفه- ملك غير طلق آنها مى‌باشد[١] و جائز است منافع و ثمره آن را مانند ديگر املاكشان معاوضه كنند و وارث هم آن را به ارث مى‌برد؛ و اگر منافع و ثمره موقوفه زكوى باشد، سهم هر كسى كه به حدّ نصاب برسد، واجب است زكاتش را بپردازد؛ و چنانچه كسى آن منافع و ثمره را غصب كند، ضامن مى‌باشد.

١١٥- هرگاه واقف خود منفعت را مصرف موقوفٌ‌عليهم قرار دهد، مثلًا بگويد اين باغستان را وقف ذريه‌ام كردم كه ميوه‌اش را بخورند، در اين فرض منافع و ثمره، ملك طلق آنها و رقبه- عين موقوفه- ملك غير طلق آنها مى‌باشد و آنها تنها حق مصرف ميوه‌

[١] - زيرا تسبيل منفعت براى آنها الى الأبد ملازم است با اعتبار ملكيّت رقبه براى آنها عرفاً.