فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٢٧ - انواع موصىبه

١٠٣- وصيّت به جمع- نظير اينكه موصى‌ گفته باشد فلان مبلغ را به جمعى از علماء بدهيد- را بايد بر عدد سه حمل نمايند، چه جمع قلّة باشد مانند أَعْبُد، و چه جمع كثرة باشد مانند عَبيد.[١]

١٠٤- اگر موصى به دنبال وصيّت چيزى بر ضد آن بگويد، در اين صورت به وصيّت اخير بايد عمل شود، مثلًا اگر بگويد فلان چيز را به زيد بدهيد و بعد بگويد آن را به عمرو بدهيد، بايد آن را به عمرو بدهند.

١٠٥- اگر كسى وصيّت كند مالى را به گروهى بدهند، آن مال بايد بين آنان بالسويّه تقسيم شود؛ مگر موصى‌ ضمن وصيّت بعضى را بر بعضى ديگر برترى داده باشد.

١٠٦- هرگاه موصى‌ مالى را براى عده‌اى وصيّت كرده و گفته باشد براساس كتاب خدا وصيّت نمودم در اين صورت سهم مرد دو برابر سهم زن است.

١٠٧- وصيّت مطلق براى خويشان، فقط تمام خويشان نسبى و براى همسايگان، آنانى كه پيرامون خانه موصى‌ منزل دارند از هر طرف تا چهل ذرع شامل مى‌شود و وصيّت براى فقراء شامل فقراء همكيش موصى‌ مى‌شود؛ و در صورتى كه مساكين را مساوى با فقراء يا نيازمندتر از آنان محسوب نماييم، عنوان فقراء شامل مساكين نيز مى‌شود و در غير اين صورت مساكين مشمول حكم فقراء نمى‌شوند، و همچنين است در عكس اين مورد، يعنى اگر موصى‌ مالى را براى مساكين وصيّت كند، بنابر قول به اينكه فقراء و مساكين از نظر نياز در رتبه يكديگر و يا فقراء نيازمندتر از مساكين محسوب شوند، وصيّت فقراء را شامل و آنها نيز از مال مورد وصيّت بهره‌مند مى‌شوند.

١٠٨- در صورتى كه موصى‌له متعدد و سهم هر يك جداگانه معيّن شده باشد، بايد هر يك سهم خود را طبق وصيّت ببرند؛ ولى هرگاه متعدّد و محصور باشند و سهام آنان‌

[١] - جمع بر دو قسم است:

اول: جمع قلّة، كه حداقل آن سه و حدّاكثر آن نه مى‌باشد و داراى اوزان خاصى است.

دوم: جمع كثرة، كه حدّ اقلّ آن سه است ولى حدّ اكثر آن بى‌نهايت است.