فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٠٧ - ايجاب وصيت

صيغه وصيّت‌

٧- وصيّت با فراهم شدن شرائط مربوط به وصيّت كه در بعد ذكر مى‌شوند، نياز به مبرز- كلام يا چيزى كه بيانگر وصيّت مى‌باشد- دارد و بدون مبرز محقق نمى‌شود.

ايجاب وصيّت:

٨- ايجاب وصيّت با هر عبارتى كه انشاء معنايى كه براى وصيّت ذكر شد دارا باشد محقّق مى‌شود، چه لفظ صريح باشد يا ظاهر، چه وصيّت تمليكيّه باشد يا عهديّه.

٩- لازم نيست مبرز ايجاب وصيّت لفظ صريح باشد و با عبارتى صحيح اداء شود، بلكه غلط آن نيز اگر مقصود را در نظر اهل محاوره بفهماند كافى است، چه غلط در ماده- اصل حروف تشكيل دهنده كلام- باشد يا در هيئت- كلمه تشكيل يافته از حروف- آن و يا در اعراب آن؛ لكن نبايد كلام مبرز ايجاب وصيّت به كلّى از معنا و موقعيّت وصيّت به دور باشد.

١٠- ايجاب وصيّت با لفظ صريح فارسى، در تملكيّه آن است كه موصى‌ بگويد وصيّت مى‌كنم كه مثلًا فلان مقدار از مال من پس از فوت من براى فلانى باشد يا بعد از مرگ من فلان مقدار از مالم را به فقراء بدهيد، و در عهديّه بگويد مثلًا كسى را اجير