فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣١٤ - هفتم - موصى قاتل نفس خود نباشد

٣٧- موصى‌ بايد رشيد باشد؛ و وصيّت سفيه ولو در كار نيك باطل است.

چهارم- موصى‌ در وصيتّ صرف مال مفلس نباشد:

٣٨- وصيّت مفلس در چيزى كه نياز به صرف مال دارد- هرچند هنوز حاكم شرع او را از تصرف در مالش منع نكرده باشد- باطل است؛ ولى وصيّت او در چيزى كه نياز به صرف مال ندارد صحيح است، حتى بعد از آنكه حاكم شرع او را از تصرف در مالش منع كرده باشد.

پنجم و ششم- اختيار و قصد:

٣٩- وصيّت كننده بايد مبرز عقد وصيّت را با قصد و اختيار انجام دهد، پس وصيتى كه از روى اكراه و اجبار باشد صحيح نيست، و همچنين وصيّت كننده بايد با قصد وصيّت كند، بنابر اين وصيّت شخص مست و خفته و بى‌هوش صحيح نمى‌باشد.

هفتم- موصى‌ قاتل نفس خود نباشد:

٤٠- موصى‌ نبايد قاتل خود باشد، پس اگر مثلًا سمى خورده باشد كه موجب مرگش گردد، وصيّت او در مورد مال به شرحى كه در فقره بعد بيان مى‌شود باطل است، ولى راجع به تجهيز و تدفين و امورى كه متعلق به مال نباشد ظاهراً صحيح است.

٤١- بطلان وصيّت موصى‌ در فرضى كه قاتل خود محسوب شود، مشروط به چند شرط است:

الف: عمداً سبب هلاكت خود را فراهم كرده باشد نه سهواً يا خطاءً.

ب: به اميد آنكه بميرد سبب هلاكت خود را انجام كرده باشد نه به غرض ديگر.

ج: از روى عصيان و نافرمانى خداى تعالى اقدام به هلاكت خود كرده باشد نه براى جهاد فى سبيل اللّه.

د: به همان سببى كه براى هلاك خود ايجاد كرده فوت كند، پس چنانچه بعد از اقدام به هلاك خود عافيت يابد و بعد از آن وصيّت كند و به مرض ديگر بميرد بى‌اشكال وصيّت او صحيح است؛ بلكه ظاهراً در صورتى هم كه بعد از وصيّت عافيت پيدا كند بدون اشكال آن وصيّت صحيح است؛ و اما سائر معاملات او مانند بيع، صلح، هبه و ...