فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٧ - عقد شركت

عقد شركت‌

١٢- شركت از عقود است و از طرف شركاء نياز به مبرز- يعنى كلام يا عملى كه بيانگر عقد شركت باشد- دارد و بدون مبرز از طرف آنها محقق نمى‌شود.

١٣- با فراهم شدن همه شرائط مربوط به شركت- كه بعداً ذكر مى‌شوند- بهتر است شركاء عقد شركت را با لفظ عربى صحيح و صريح انجام دهند، مثلًا اگر شركاء دو نفر باشند يكى بگويد: «شارَكْتُكَ في‌ هذَا الْمالِ عَلى‌ أَنْ نَعْمَلَ فيهِ وَ كانَ الرِّبْحُ بَيْنَنا عَلى‌ قَرارِ الْمُعَيَّنِ»[١] و ديگرى بلافاصله در جواب بگويد: «قَبِلْتُ الشِّرْكَةَ في‌ هذَا الْمالِ عَلى‌ أَنْ نَعْمَلَ فيهِ وَ كانَ الرِّبْحُ بَيْنَنا عَلى‌ قَرارِ الْمُعَيَّنِ».[٢]

١٤- احكام مربوط به صيغه عقد و معاطاة- كه در جلد ٥، بخش «مشتركات مربوط به بخشهاى اموال خاص»، صفحات ١٢٩ تا ١٣٤، از فقره (٧٧) تا پايان فقره (٩٤) بيان گرديدند- همه آنها در شركت نيز جريان دارند.

[١] - شريك شدم با تو در اين مال به اينگونه كه كسب كنيم با آن و سودش بين من و تو بر قرار معيّن شده باشد.

[٢] - قبول كردم شركت با تو را در اين مال به اينگونه كه كسب كنيم با آن و سودش بين من و تو بر قرار معيّن شده باشد.