فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤٤ - صيغه وقف

صيغه وقف‌

٣- صيغه وقف- با فراهم شدن همه شرائط مربوط به واقف و مال مورد وقف و موقوفٌ‌عليه كه در بعد ذكر مى‌شوند- بايد با مبرز محقق شود.

٤- مبرز صيغه وقف، هر عبارتى است كه انشاء معنايى كه براى وقف ذكر شد را دارا باشد و لفظ عربى صحيح و صريح وقف، كلمه «وَقَفْتُ»[١] است و سائر الفاظ نياز به قرينه دارند، پس كلمه «حَبَسْتُ»[٢] يا «سَبَّلْتُ»،[٣] بلكه گفتن «تَصَدَّقْتُ»[٤] نيز كافى است به شرطى كه چيزى به آن اضافه كند كه منظورش را برساند مثلًا بگويد: «صَدَقَةً مُؤَبَّدَةً لاتُباعُ وَ لاتُوهَبُ»،[٥] و همچنين است هرگاه بگويد فلان زمينم را موقوفه يا محبّسه و يا مسبّله كردم براى فلان مصرف.

٥- صيغه وقف عامى كه در آن متولّى ناظر و مورد ثواب اسم برده شود، به اينگونه است كه مثلًا واقف بگويد: «وَقَفْتُ هذِهِ الْمَدْرَسَةَ على‌ طُلَّابِ الْعُلُومِ الدّينِيَّةِ وَ فَوَّضْتُ‌

[١] - وقف نمودم.

[٢] - حبس كردم.

[٣] - تسبيل كردم.

[٤] -( اين مال را) صدقه قرار دادم.

[٥] - من صدقه ابدى قرار دادم كه نه فروخته و نه هبه شود.