مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٥٠ - شداید، الطاف خداوند

إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَیتَعاهَدُ الْمُؤْمِنَ بِالْبَلاءِ کما یتَعاهَدُ الرَّجُلُ اهْلَهُ بِالْهَدِیةِ مِنَ الْغَیبَةِ [١].

خداوند یاد میکند و مورد نوازش قرار میدهد بنده مؤمن را به وسیله فرستادن یک سختی و مشکل، آنطور که یک مرد در وقتی که در مسافرت است با فرستادن یک هدیه خاندان خود را یاد میکند و مورد محبت ونوازش قرار میدهد.

یا در حدیث وارد شده:.

انَّ اللَّهَ اذا احَبَّ عَبْداً غَتَّهُ بِالْبَلاءِ غَتّاً [٢].

خداوند وقتی که بندهای را دوست بدارد، او را در شداید غرق میکند.

یا وارد شده که رسول اکرم حاضر نبود از غذای کسی تناول کند که هیچ وقت شدت و سختی و گرفتاری به سراغ او نیامده است. این را علامت عدم قابلیت او و دور بودن او از خدا میدانست.

این سؤال ابتدا به ذهن هر کسی میآید که چگونه لطف و محبت و رضایت خداوند از کسی، اقتضا میکند که او را با شداید و مشکلات مواجه کند؟ لازمه مهر و محبت، فراهم کردن موجبات خوشی و آسایش است نه موجبات سختی و عدم آسایش. باز یک نوع تعبیر دیگری در زبان قرآن و سنت هست که سؤال دیگری پیش میآورد و آن، تعبیر «امتحان» است. خداوند بندگان را به وسیله شداید و بلایا امتحان میکند، یعنی چه؟ مگر خداوند از باطن کار مردم بیخبر است که میخواهد با امتحان چیزی را بفهمد؟ مگر نه این است که در خود قرآن مجید آمده که هیچ ذرهای و هیچ حرکتی و جنبشی، بالاخره هیچ امر کوچک یا بزرگی در عالم هستی نیست مگر آنکه معلوم و مکشوف حق متعال است؟ پس امتحان یعنی چه؟