تشییع جنازه و هنگام دفن نبود. یکی از آنها همین صعصعه بود. همینکه از دفن فارغ شدند، آمد کنار قبر، یک دست را روی قلب خود گذاشت، با دست دیگر مشتی خاک برداشت و بر سر ریخت، گفت:«بِابی انْتَ وَ امّی یا امیرالْمُؤْمِنینَ» پدر و مادرم به قربانت، هَنیئاً لَک یا ابَا الْحَسَنِ این مردن با این همه سعادت و پاکی، با این مقام در نزد حق، گوارای تو باد! بعد جملههایی دارد:«فَلَقَدْ طابَ مَوْلِدُک وَ قَوِی صَبْرُک وَ عَظُمَ جِهادُک وَ رَبِحَتْ تِجارَتُک وَ قَدِمْتَ عَلی خالِقِک» تا آنجا که میگوید:«فَاسْالُ اللَّهَ انْ یمُنَّ عَلَینا بِاقْتِفائِنا ا ثَرَک وَ الْعَمَلِ بِسیرَتِک» از خدا مسئلت میکنم که بر ما منت بگذارد که موفق بشویم از تو پیروی کنیم.«فَقَدْ نِلْتَ ما لَمْ ینَلْهُ احَدٌ وَ ادْرَکتَ ما لَمْ یدْرِکهُ احَدٌ» تو به چیزی رسیدی که احدی نرسید، به مقامی نائل شدی که کسی نائل نشد.

در آخر باز تکرار میکند و میگوید:«فَهَنیئاً لَک یا ابَا الْحَسَنِ» گوارا باد تو راای ابوالحسن!«لَقَدْ شَرَّفَ اللَّهُ مَقامَک» خدا مقام تو را خیلی شریف و بزرگوار قرار داد.

«فَلا حَرَّمَنَا اللَّهُ اجْرَک وَ لا اضَلَّنا بَعْدَک، فَوَ اللَّهِ لَقَدْ کانَتْ حَیاتُک مَفاتِحَ لِلْخَیرِ وَ مَغالِقَ لِلشَّرِّ» خدا ما را از اجری که به وسیله تو باید ببریم محروم نکند، خدا ما را بعد از تو گمراه نکند، به خدا قسم که زندگی تو کلیدهایی بود برای خیر، قفلهایی بود برای شر و بدبختی.«وَ لَوْ انَّ النّاسَ قَبِلوا مِنْک لَاکلوا مِنْ فَوْقِهِمْ وَ مِنْ تَحْتِ ارْجُلِهِمْ وَ لکنَّهُمْ آثَرُوا الدُّنْیا عَلَی الْآخِرَةِ» اگر مردم سخن تو را شنیده بودند و اگر تو را میشناختند، از آسمان و از زمین، از بالای سر و از زیر قدمهای آنها نعمتهای الهی میجوشید، ولی افسوس که قدر تو را نشناختند، دنیای دنی آنها را فریب داد.

«ثُمَّ بَکی بُکاءً شَدیداً وَ ابْکی کلَّ مَنْ کانَ مَعَهُ» [١] بعد خودش گریست گریستن شدیدی، و هرکه را در آنجا بود گریانید.

[١] بحارالانوار، ج ٤٢/ ص ٢٩٥ و ٢٩٦ و در آن بجای «اضَلَّنا» «اذَ لَّنا» آمده، یعنی خدا ما را بعد از تو خوار و ذلیل نکند.