که با چه ایمان و اطمینانی به آنها اطمینان میدهد، غرق در حیرت میشود: یا رب! این چه روحیه و چه ایمان و چه اطمینانی است و این تضمین را از کجا گرفته بود؟! در کتب نوشتهاند: «ثُمَّ وَدَّعَ ثانِیاً اهْلَ بَیتِهِ» برای بار دوم با اهل بیت خود وداع کرد، به آنها گفت: اسْتَعِدّوا لِلْبَلاءِ وَ اعْلَموا انَّ اللَّهَ حافِظُکمْ وَ حامیکمْ مهیا و آماده تحمل سختیها باشید و بدانید خداوند شما را حفظ و حمایت میکند وَ سَینْجیکمْ مِنْ شَرِّ الْاعْداءِ وَ یجْعَلُ عاقِبَةَ امْرِکمْ الی خَیرٍ شما را نجات خواهد داد و سرانجامِ کارِ شما را نیک خواهد کرد وَ یعَذِّبُ اعادِیکمْ بِانْواعِ الْبَلاءِ وَ یعَوِّضُکمُ اللَّهُ عَنْ هذِهِ الْبَلِیةِ بِانْواعِ النِّعَمِ وَ الْکرامَةِ دشمنان شما را به اقسام عذابها گرفتار خواهد کرد و به شما به عوض این شداید و بلایا انواعی از نعمتها و کرامتها خواهد داد فَلا تَشْکوا وَ لاتَقولوا بِالْسِنَتِکمْ ما ینْقُصُ مِنْ قَدْرِکمْ [١] مبادا شکایت کنید و مبادا جملهای بر زبان بیاورید که از قدر و قیمت شما بکاهد.

اطمینانی که حسین علیه السلام به پیروزی نهایی داشت و به خاندانش تلقین میکرد، از همان آیه قرآن سرچشمه میگیرد که میفرماید: وَ مَنْ یتَّقِ اللَّهَ یجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً. این تضمین را از قرآن گرفته بود. از نوع اطمینان و ایمانی است که یوسف صدّیق داشت که هنگامی که به نتیجه تقوای خود رسید، با خوشحالی و رضایت میگفت: انَّهُ مَنْ یتَّقِ وَ یصْبِرْ فَانَّ اللَّهَ لایضیعُ اجْرَ الْمُحْسِنینَ. ولی امام حسین علیه السلام قبل از آنکه داستان به آخر برسد و به نتیجه برسد نتیجه را میدید.

کلمات شمرده حسین مثل تیر بر قلب خاندانش نشست. سختیها و اسارتها را تحمل کردند ولی در پناه صبر و تقوا. عاقبت کارشان همانطور شد که حسین علیه السلام به آنها وعده داده بود و خداوند در قرآن تضمین کرده بود. بعد از چندی میبینیم که زینب (سلام اللَّه علیها) همان جملههای حسین را با الفاظ دیگر با یک دنیا اطمینان بازگو میکند. خطاب به یزید بن معاویه کرده، میگوید:

فَکدْ کیدَک وَ اسْعَ سَعْیک وَ ناصِبْ جَهْدَک. فَوَ اللَّهِ لاتَمْحوا ذِکرَنا وَ لا تُمیتُ وَحْینَا وَ لا تُدْرِک امَدَنا وَ لا تُرْحَضُ عَنْک عارُها [٢]

[١] نفس المهموم، ص ٣٥٥ و ٤٤٥[٢]. همان