مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٦٦ - سلامت جسم و جان

مَنِ اسْتَحْکمَتْ لی فیهِ خَصْلَةٌ مِنْ خِصالِ الْخَیرِ احْتَمَلْتُهُ عَلَیها وَ اغْتَفَرْتُ فَقْدَ ماسِواها، وَ لا اغْتَفِرُ فَقْدَ عَقْلٍ وَ لا دینٍ، لِأنَّ مُفارَقَةَ الدّینِ مُفارَقَةُ الْأمْنِ فَلایتَهَنَّأُ بِحَیاةٍ مَعَ مَخافَةٍ، وَ فَقْدُ الْعَقْلِ فَقْدُ الْحَیاةِ وَ لا یقاسُ الّا بِالْامْواتِ [١].

اگر کسی یک خصلت از خصال خیر در او باشد، کافی است که سایر صفات و خصلتهای او را تحمل کنم و ببخشم مگر دو چیز را: یکی بیعقلی و یکی بیایمانی.

آنجا که دین و ایمان نیست امنیت نیست. به آدم بیایمان در هیچ چیز نمیشود اعتماد و اطمینان کرد. آنجا که امنیت و اعتماد و اطمینان نیست زندگی گوارا نیست، دائماً نگرانی است، خوف است، اضطراب و دلهره است؛ آدمی همیشه باید مواظب خود باشد که از ناحیه همان دوستان خود خیانت نبیند. اما آنجا که عقل نیست حیات و زندگی نیست، مردگی است، [فاقد عقل را] باید [در شمار] مردگان به حساب آورد.

بهطور کلی ما در صفات اخلاقی آن اندازه تقوا و عفت و امانت میخواهیم که حتی در نهانخانهها و سرّالسرّ هم حافظ بشر باشد. عدالت به زیردستان حتی در حال قدرت و توانایی میخواهیم، شجاعت و شهامت در مقابل زور میخواهیم، استقامت و پایداری میخواهیم، قطع اعتماد به غیر و تکیه به خود و باطن ذات خود میخواهیم، صفا و صمیمیت و محبت میخواهیم. همه اینها یا فقط در پرتو ایمان پیدا میشود و یا آنکه فرد کامل و اعلای آن منحصراً در پرتو ایمان دینی پیدا میشود.

سلامت جسم و جان

اثر دیگر ایمان، سلامت جسم و جان است. علی علیه السلام درباره تقوا میفرماید:

دَواءُ داءِ قُلُوبِکمْ وَ شِفاءُ مَرَضِ اجْسادِکمْ [٢].

دوای بیماری روحی و شفای امراض جسمانی شماست.