و ما به عفو او اميدواريم، آنان به اين اميد تكيه كنند و در اعمال سهل‌انگار شوند، و آرزو و فريفتگى خود را نيكو شمرده آن را اميد بنامند و گمان كنند كه اميدوارى مقام ستوده‌اى در دين است، چرا كه نعمت خدا گسترده و رحمتش عام و بخشش او همگانى است و گناهان بندگان در برابر درياهاى رحمتش ناچيز است در حالى كه ما يكتاپرست و مؤمنيم پس به وسيله ايمان به خدا اميدواريم و بسا كه دليل اميدوارى آنان توسّل جستن به صالح بودن پدران و بلندى درجات آنها باشد، مانند فريفته شدن علويان به تبارشان كه در خوف از خدا و تقوا و ديندارى با پدرانشان مخالفت مى‌ورزند، و مى‌پندارند كه آنان در پيشگاه خدا از پدرانشان گرامى‌ترند، زيرا پدرانشان با داشتن كمال دين و تقوا از خدا ترسان بودند و اينان با اين كه سخت فاسق و گنهكارند خود را در امان«٤١» مى‌دانند و آن كمال غرور و فريفتگى به خداى متعال است، بنابراين قياس شيطان براى علويان اين‌

«٤١» صدوق - رحمة اللّه - در عيون اخبار الرضا (ع ) به سندهايش از وشاء روايت كرده گفت : در خراسان همراه على بن موسى (ع ) در مجلس آن حضرت بودم و زيد بن موسى حضور داشت كه در مجلس به گروهى روى آورده بر آنها افتخار مى كرد و مى گفت : ((ما و ما مى گوييم )) و حضرت رضا (ع ) به گروهى روى آورده و برايشان حديث نقل مى كرد پس گفتار زيد را شنيد به او توجه كرد و فرمود: اى زيد گفتار ناقلان كوفه تو را فريفته است ((همانا فاطمه عفت خود را حفظ كرد و خدا ذريه اولرا بر آتش حرام كرد به خدا ذريه او فقط حسن و حسين هستند و فرزندانى كه از بطن او متولد شده اند، آيا موسى بن جعفر (ع ) كه خدا را اطاعت مى كند روز روزه مى گيرد و شب به عبادت قيام مى كند و تو معصيت مى كنى آنگاه هر دو در روز قيامت مى آييد و با هم برابر خواهيد بود تو در پيشگاه خدا عزيزترى ، على بن الحسين (ع ) مى فرمود: ((براى نيكوكار ما خانواده دو اجر و براى بدكاران ما دو برابر مجازات هست )) حسن وشاء گفت : آنگاه حضرت رضا (ع ) به من روى آورد و فرمود: اين آيه را چگونه قرائت مى كنيد: قال يا نوح انه ليس من اهلك انه عمل غير صالح ؟ عرض كردم بعضى از مردم مى خوانند: انه عمل غير صالح (ب