سر مشق تو نباشند. پس اگر آن را قبول ندارى و مى‌پندارى كه در تقوا و ديندارى به درجه آخر رسيده‌اى و به گمان خود فقط براى عفاف و بخشش در راه خدا مال جمع كرده‌اى و مال حلال را فقط به حق انفاق كرده‌اى و به سبب مال از آنچه خدا دوست دارد قلبت تغيير نكرده و خدا بر هيچ چيز از نهان و آشكارت خشم نگرفته است، واى بر تو اگر تو چنينى- در حالى كه آن چنان كه وصف شد نيستى- پس سزاوار است كه به مقدار كفاف خشنود بشوى و از ثروتمندان آنگاه كه براى سؤال بايستند عبرت بگيرى و همراه مردان نخستين در رديف محمّد مصطفى (ص) قرار بگيرى و تو را در قيامت براى سؤال و جواب و محاسبه متوقف نسازند. پس يا امان يافتن و سلامت است يا هلاكت و نابودى است، زيرا به ما خبر رسيده كه رسول خدا (ص) فرمود: «مهاجران فقير و نيازمند پانصد سال پيش از ثروتمندانشان وارد بهشت مى‌شوند.»«١٤٩» اى گروه در مسابقه با سبكبارانى كه در زمره پيامبرانند سبقت بگيريد و از تخلف و جدايى از رسول خدا (ص) بترسيد، چنان كه پرهيزكاران ترسيدند. پس واى بر تو، اگر در قيامت از محمّد مصطفى (ص) تخلّف كرده باشى به مناظر وحشتناكى خواهى نگريست كه فرشتگان و پيامبران در برابر آن تاب نياورند، و اگر در مسابقه كوتاهى كنى پيوستن تو به همراهان طولانى خواهد شد. و اگر مال بسيار مى‌خواهى حساب دشوارى خواهى داشت و اگر به كم قناعت نكنى بايد مدت زيادى در قيامت توقف كنى و آه و ناله بلند سر دهى. مگر نمى‌دانى كه سرگرم نشدن به مال و آسوده دلى به وسيله ياد خدا و انديشيدن و عبرت گرفتن، بيشتر موجب سلامتى دين است و براى محاسبه آسان‌تر و سؤال و جواب سبك‌تر و از وحشتهاى روز قيامت ايمن‌تر و ثواب بيشتر و ارج تو در پيشگاه خدا بيشتر و بدنت آسوده‌تر و رنجت كمتر و زندگى‌ات بهتر و دلت آسوده‌تر و اندوهت كمتر است پس در جمع آورى مال چه‌

«١٤٩» اين حديث را ترمذى در (سنن )، ج ٩، ص ٢١٣، و ابن ماجه به شماره ٤١٢٣ و ٢٤، از حديث ابوسعيد و ابن عمر به لفظ فقرا به جاى صعاليك روايت كرده اند.