راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٩٣ - در فضيلت بخشندگى

معاويه از حسن بن على (ع) درباره مروّت و نجده و كرم پرسيد، حضرت فرمود:

«امّا مروّت اين است كه مرد دين خود را حفظ كند و نفس خود را نگاه دارد و بخوبى از مهمان پذيرايى كند و با آنچه ناخوشايند است خوب مبارزه كند. امّا نجده دفاع كردن از همسايه و صبر در ميدانهاى جنگ است و امّا كرم، احسان كردن بدون عوض پيش از درخواست و اطعام بجا، و مهربانى به سائل است با بخشيدن هر چه دارد».«٨٧»

مردى به حسن بن على (ع) نامه‌اى داد، حضرت فرمود: حاجتت برآورده است، به او عرض شد: اى پسر رسول خدا اگر در نامه شخص متقاضى مى‌نگريستى آنگاه به مقدار تقاضا پاسخ مى‌دادى بهتر نبود؟ حضرت فرمود: خداوند از اين كه وى در برابرم بايستد تا نامه‌اش را بخوانم مؤاخذه‌ام خواهد كرد.

على بن الحسين (ع) فرمود: كسى كه بخشيدن مال خود را براى طالبان آن توصيف كند بخشنده نيست، فقط بخشنده كسى است كه به پرداخت حقوق خداى متعال در ميان بندگان مطيع خدا آغاز كند و سپاس در مقابل بخشش را دوست نداشته باشد، هرگاه اعتمادش به پاداش خدا كامل باشد.

امام جعفر صادق (ع) فرمود: «هيچ مالى پرفايده‌تر از عقل و هيچ مصيبتى بزرگتر از نادانى، و هيچ پشتيبانى مانند مشورت نيست.«٨٨» بهوش باشيد كه خداى سبحان مى‌فرمايد: من بخشنده و كريم هستم و هيچ فرومايه‌اى مجاور من نمى‌شود. و فرومايگى بخشى از كفر است و كفر در آتش است، و بخشش و كرم بخشى از ايمان است و ايمان در بهشت است».

اصمعى مى‌گويد: حسن بن على (ع) به حسين بن على (ع) نامه نوشت و او را به سبب‌