راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢١ - نكوهش خودخواهى و اظهار علائم تكبّر

برابر حق تواضع كنى و مطيع حق باشى و اگر حق را از كودكى يا نادان‌ترين مردم بشنوى آن را بپذيرى.

ابن مبارك گويد: اصل تواضع آن است كه خودت را در برابر كسى كه از نظر نعمت دنيا فروتر از تو است پست بگيرى تا به او اعلام كنى كه تو به دنيايت بر او برترى ندارى و خودت را نسبت به كسى كه از نظر دنيا بالاتر است بالاتر بگيرى تا به وى اعلام كنى كه او به خاطر دنيادارى‌اش بر تو برترى ندارد.

قتاده گويد: كسى كه به او مالى يا جمالى يا لباسى يا علمى داده شود و تواضع نكند روز قيامت آن نعمتها و بال گردنش شود.

گفته شده: خداى متعال به عيسى (ع) وحى كرد: هرگاه به تو نعمتى دادم كه با فروتنى و خشوع با آن برخورد كردى آن نعمت را بر تو كامل مى‌كنم.

سليمان بن داود (ع) هرگاه به صبح در مى‌آمد در چهره ثروتمندان و بزرگان مى‌نگريست تا به مسكينان مى‌رسيد و با آنان مى‌نشست و مى‌گفت: مسكينى با ديگر مسكينهاست.

يكى از بزرگان گويد: همان طور كه نمى‌خواهى ثروتمندان تو را در لباسهاى پست ببينند، نخواه كه فقيران تو را در لباسهاى گرانبها ببينند.

والا مقام‌ترين بنده مؤمن در پيشگاه خدا بنده‌اى است كه در نزد نفس خود پست‌تر باشد و پست‌ترين بنده از نظر مقام در پيشگاه خدا بنده‌اى است كه در نزد نفس خويش والا مقام‌ترين باشد.

ابو الفتح بن شخرف گويد: علىّ بن ابى طالب (ع) را در خواب ديدم و به او عرض كردم: اى ابو الحسن مرا پند بده، فرمود: «تواضع ثروتمندان در مجالس فقيران به اميد ثواب الهى چه نيكوست و نيكوتر از آن تكبّر فقيران بر ثروتمندان به خاطر اعتمادشان به خداست.»