راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢٠ - نكوهش خودخواهى و اظهار علائم تكبّر

در تفسير امام عسكرى (ع) است: «كسى كه بيشتر از همه حقوق برادرانش را بشناسد و بيشتر حاجتهايشان را برآورد در پيشگاه خدا مقام بيشترى دارد و هر كس در دنيا براى برادرانش تواضع كند در پيشگاه خدا از صدّيقان و براستى از شيعيان علىّ بن ابى طالب (ع) است.»

گويند: پدر و پسرى كه برادران دينى امير مؤمنان (ع) بودند بر آن حضرت وارد شدند پس حضرت برخاست و به آنها احترام كرد و آنها را در بالاى مجلس خود نشاند و خود در برابرشان نشست. سپس دستور داد غذا آوردند و هر دو غذا خوردند. پس از آن قنبر طشت و آفتابه چوبى و آب آورد تا بر دست آن پدر بريزد. پس مرد خود را به خاك افكند و عرض كرد: اى امير مؤمنان خدا مرا مى‌بيند در حالى كه تو آب بر دستم مى‌ريزى فرمود: بنشين و دست بشوى كه خداوند تو را مى‌بيند و برادرت (على (ع)) را مى‌بيند كه با تو فرقى ندارد و از تو برتر نيست و مى‌خواهد با اين عمل در بهشت ده برابر اهل دنيا ثواب ببرد و بر همين اساس درباره غلامان خود در دنيا مأجور باشد. پس مرد نشست.

على (ع) فرمود: تو را سوگند مى‌دهم به حقّ بزرگى كه از من شناخته‌اى و نسبت به آن احترام كرده‌اى و به تواضعت كه در برابر خداى متعال كرده‌اى تا خدا بدان پاداشت دهد حال كه توفيق تشرّف يافته‌اى كه به تو خدمت كنم با همان اطمينانى دستت را بشوى كه اگر قنبر آب مى‌ريخت مى‌شستى. پس آن مرد چنان كرد و چون حضرت از شستن او فارغ شد ابريق را به محمد حنفيّه داد و فرمود: پسرم اگر اين پسر تنها نزد من آمده بود و پدرش به همراه او نبود دستش را مى‌شستم ولى خداوند از تساوى رفتار نسبت به پدر و فرزندى كه در يك مجلس با هم باشند منع كرده. پس بايد پدر آب بر دست پدر بريزد و بايد پسر بر دست پسر آب بريزد. لذا محمد حنفيّه بر دست آن پسر آب ريخت، حسن بن على (ع) فرمود: هر كس از على (ع) پيروى كند براستى شيعه است.

سخنان گذشتگان‌

غزّالى گويد: از فضيل راجع به تواضع سؤال شد، او گفت: تواضع آن است كه در