روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٥٠ - ترجمه

و اصل«منّت»و«منّ»قطع بود من قولهم:حبل منين [١]،اى ضعيف لأنّه سريع الانقطاع،و منه قوله تعالى: لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ [٢]،اى غير مقطوع.

و گفته‌اند:اصل«منّت»نعمت بود،يقال:منّ عليه اذا انعم عليه،و منه قوله تعالى: هٰذٰا عَطٰاؤُنٰا فَامْنُنْ [٣]،اى اعط،آنگه مستعمل شد تا ذكر نعمت را و اعتداد به آن را منّت خواندند.

و«اذى»رنج باشد،آن باشد كه ذكر آن بسيار كند و پيش كسانى بازگويد كه او را خوش نيايد،يا گويد [٤]:تا چند از اين سؤال تو و تو را خداى سير تواند كردن و تو هميشه درويش خواهى بودن،و خدا مرا از تو برهاناد،و مانند اين كلمات موذيه.

ضحّاك گفت:عطا نادادن و منّت نانهادن به از آن[باشد] [٥]كه عطا [٦]دادن و منّت نهادن.عبد الرّحمن بن زيد بن اسلم گفت:پدرم گفتى چون كسى را عطا دهى [٧]و دانى كه سلام تو بر او گران خواهد آمدن،بر او سلام مكن.

راوى خبر گفت [٨]:زنى به نزديك اسامه زيد [٩]آمد و گفت:[من] [١٠]جعبه‌اى دارم [١١]تيرى چند در او،مرا ره نماى به مردى كه رفتن وى به جهاد براى خداى بود نه براى ريا،كه اين مجاهدان [١٢]بيشتر براى آن مى‌روند تا از باغهاى مردم [١٣]ميوه‌خورند.اسامة ابن زيد گفت:«لا بارك الله فيك و لا في جعبتك آذيتهم قبل ان اعطيتهم»،پيش ازآن‌كه بدادى [١٤]ايذا كردى،خداى تعالى حرام كرد منّت نهادن بر عطا،گفت:كس را نرسد كه منّت نهد بر كسى در عطا،اين مرا رسد كه بر بندگان خود منّت نهم براى آن‌كه منّت خلقان [١٥]تكدير و تعيير باشد،و منّت خداى تنبيه و تذكير باشد،و محمود