روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٩٧ - ترجمه

انداختن گرفتند،همه تيرها به آب فروشد مگر تير زكريّا كه بر سر آب بماند.

سدّى گفت:تيرها در آب انداختند،همه آب ببرد مگر تير زكريّا كه بر سر آب ايستاده بماند.چون حال چنين بود،دست بداشتند و او را به زكريّا تسليم كردند.

و الكافل و الكفيل واحد يقال:كفل فلان لفلان بكذا و تكفّل به،قال الشّاعر:

فهو [١]لضلال الهوامي [٢]كافل
و حجّت آنان كه به تخفيف خواندند،قوله تعالى: أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ [٣]،و قوله تعالى [٤]: هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلىٰ أَهْلِ بَيْتٍ يَكْفُلُونَهُ لَكُمْ [٥].و به يك روايت از ابن كثير آمد:

«و كفلها»بكسر الفاء قياسا على ضمن فهو كفيل و ضمين،چنان كه سمع فهو سميع، و علم فهو عليم،و كفل فهو كافل قياسا على نظيره:قتل فهو قاتل.

و در مصحف عبد اللّه مسعود هست [٦]:و اكفلها زكريا،نظيره قوله [٧]: فَقٰالَ أَكْفِلْنِيهٰا وَ عَزَّنِي فِي الْخِطٰابِ [٨].

و زكريّا-عليه السلام-پيغمبرى [٩]بود معروف،و هو زكريّا بن آذر بن مسلم بن صدوق [١٠]من اولاد سليمان بن داودند-عليهما السلام.

و«زكريّا»به قصر لغت است،و آن قرائت حمزه و كسائى و خلف و حفص است،و به مدّ قرائت قرّاء است.

زكريّا او را به [١١]خانه برد و به خاله او سپرد و دايه [١٢]بگرفت تا شير مى‌داد او را.

چون بزرگ شد و بالغ گشت براى او محرابى بنا كرد،يعنى صومعه [١٣]،و در آن بر بالاى كرد چنان كه جز به نردبان بر او نشايستى شدن [١٤]-چنان كه در خانه كعبه هست.