روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢١١ - ترجمه

مستحسن دارند و هم مبارك،و ابن نباته شاعر در قصيده گفت [١]وصف [٢]اغرّ و محجّل- و قد ابدع فيه:

يا ايّها الملك الّذي عزماته من خلقه و رواعجوه [٣]من رائه
قد جاءنى الطّرف الّذي اهديته هاديه يعقد ارضه بسمائه
متجلّلا و البرق من اسمائه متبرقعا و الحسن من اذوائه [٤]
فكأنما لطم الصّباح جبينه فاقتصّ منه فخاض في احشائه
و هم او گويد هم اين معنى در قصيده‌اى ديگر:

و ادهم يستمدّ اللّيل منه و يطلع بين جبهته الثّريّا
سرى نحو الصّباح يطير مشيا و يطوى فجوة الافلاك طيّا
فلمّا خاف و شك البين منه تشبّث بالقوائم و المحيّا
ابو جعفر المداينىّ روايت كند از قاسم بن الحسن بن الحسن [٥]از پدرش از جدّش اميرالمؤمنين على-عليه السلام-از رسول-صلّى اللّه عليه و آله-كه او [٦]گفت:

چون خداى تعالى خواست تا اسپ بيافريند باد جنوب را گفت:من از تو خواهم خلقى آفريد [٧]يعنى آن فريشتگان را [٨]كه بر باد جنوب موكّل باشند،خلقى كه عزّ اولياء و دوستان من باشند و مذلّت دشمنان من [٩]و جمال اهل طاعت من،فريشتگان گفتند:بار خدايا!فرمان تو راست،حق‌تعالى از باد جنوب اسپى بيافريد.

آنگه گفت [١٠]:من تو را غريب آفريدم،و خير در پيشانى تو بستم و غنيمتها مجموع بود بر پشت [١١][تو] [١٢]خداوند تو را بر تو مهربان كردم،و تو را پرنده‌اى بى‌پر