الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤١٩

بدرستى كه در اين مواطن عديده و مواضع غير بعيده روزى كه ربّ غفور بيان و مذكور گردانيد عبارت از روزيست كه مقدار طول آن پنجاه هزار سال ، اين جهان است در آن روز بعضى كفّار بكفر اظهار برائت از بعض ديگر نمايند و بعض از اهل معاصى لعن بعضى ديگر از لسان بيان فرمايند و نظير اين آيه است اى زنديق آيه سوره ء ابراهيم ( ع ) كه در باب قول شيطان واقع و عيان است كه * ( إِنِّي كَفَرْتُ بِما أَشْرَكْتُمُونِ ) * يعنى من بيزارم و برى از شما در آنچه مرا شريك در آن امر دانيد و نيز در قرآن از قول حضرت خليل الرّحمن ابراهيم عليه السّلام واقع است كه كفرنا بكم يعنى تبرا از شما اعداء الله تعالى ميكنيم پس از آن كافران اجتماع در يكمكان نمايند و گريان و نالان گردند در آن روز بنوعى كه اگر آواز ايشان باهل اين جهان رسد همگى خلايق بدل حزين و بخاطر غمگين گشته ترك تحصيل وجه معاش نموده و پيوسته گريان باشند تا آنكه آب چشم ايشان فراوان گردد بلكه از چشمهاى ايشان بجاى اشك خون روان شود بعضى باز در موطن ديگر نشيند و از عسرت و گرفتارى خود هر يك سخنان گويند پس از آن گويند كه * ( وَالله رَبِّنا ما كُنَّا مُشْرِكِينَ ) * قسم بذات حضرت ايزد عالم ياد نمايند كه ما در دار دنيا مشرك بايزد تعالى نبوديم بلكه مقرّ بتوحيد حضرت ايزد مجيد بوديم اگر چه در اين كلام صادق باشند اما اقرار ايشان و ايمان هيچ گونه نفع بآن جماعت نرساند زيرا كه آن طايفه وخيم العاقبة مخالفت حكم رسول صلَّى الله عليه و آله و سلَّم و شك در قول آن حضرت نمودند نقض عهد و ميثاق كه با آن سرور در باب اوصياى ايشان كردند فرمودند و استدلال