الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٣٢٢ - ذكر بيان احتجاج امير المؤمنين على عليه السّلام بر بعضى از احبار يهود

حضرت ولايتمآب فرمود كه بيار آنچه دارى ؟ في الفور يهودى گفت اين آدم ( ع ) كه پيغمبر ايزد اكبر و ابو الأنبياء و البشر بود ملائكه حضرت خداى قادر به حكم مهيمن داور سجده او كردند آيا هيچ احدى براى محمد پيغمبر شما چيزى به مثل سجده و احترام بجاى آورد ؟
امير المؤمنين ( ع ) گفت : چنين است كه مذكور نمودى ليكن آن امر خداى تعالى ملايكه خود را بسجده ء آدم نه سجود آن طايفه براى آدم سجده بندگى ايشان براى آدم و طاعت او نبود كه آن ملائكه از حضرت بندگى حضرت ايزد تعالى بيرون رفته باشند و بندگى و طاعت آدم در مدت حيات خود ميكرده باشند بلكه آن سجده براى حضرت پروردگار عالم بجانب آدم كردند اعتراف بفضيلت آدم و رحمت خداى تعالى نسبت بآن برگزيده ء پروردگار عالم بود و آنچه بحضرت خاتم الأنبياء محمد المصطفى ( ص ) حضرت عز و جل اعطا و تفضل نمود از اين افضل است زيرا كه واجب تعالى در جبروت خود از روى احترام و ملايكه سبع سموات و ارضين بالتمام و مؤمنين و ساير انام را به تعبد بصلاة و سلام بر آن حضرت نمود و بآن امر فرمود پس اى يهودى اين براى محمد سيد المرسلين بزياده بر آدم عليه السّلام باشد .
يهودى گفت : يا امير المؤمنين آدم بعد خطيئت توبه و رجعت بحضرت رب العزة فرمود و خداى عالم توبه ء آدم قبول نمود ؟ امير المؤمنين على عليه السّلام گفت آنچه گفتى در باب توبه آدم چنان بود اما براى حضرت پيغمبر محمد ( ص ) چيزى بغير ذنب و صدور امر منكر از آن اعظم و اكبر نازل شد چنان كه خداى عز و جل ميفرمايد كه * ( لِيَغْفِرَ لَكَ الله ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَما تَأَخَّرَ