تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٠ - شرح آيات

برنامه‌هاى او در زندگى، به مدارج كمال و پيشرفت بالا مى‌روند و در دنيا با بيرون آمدن از تاريكى به روشنى، و در آخرت با جاودانگى در بهشت و نعمتهاى آن رستگارى پيدا مى‌كنند.

«فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي الْأَلْبابِ الَّذِينَ آمَنُوا- پس اى خردمندانى كه ايمان آورده‌ايد، از خدا بترسيد.» تقوا درجه بلندى از ايمان به خدا است كه آدمى را به بهتر فهميدن امر خدا و تسليم شدن به او برمى‌انگيزد، پس مكمّل عقل و خرد او محسوب مى‌شود، به همان گونه كه مكمّل ايمان و جنبه‌هاى روانى او نيز هست./ ٨٥ بنا بر اين تقوا بزرگترين عامل و موثقترين ضامن براى گردن نهادن آدمى به حق و ملتزم بودن به آن است.

گفته‌اند كه «أولى الألباب» بدل و جانشين «الذين آمنوا» است، و لبّ مغز شى‌ء و عمق آن است، و صاحب لب صاحب بينشى است كه در ژرفاى امور نفوذ پيدا مى‌كند، و خدا از آن جهت مؤمنان را از اين ديدگاه مخاطب قرار داده است كه مطالعه تاريخ و توجه پيدا كردن به سرنوشت قريه‌ها و كشورها و عبرت گرفتن از آن نيازمند به ايمان و خردها و بينشهايى است كه محور پاداش و كيفر است، و در محاسن البرقى با اسناد به امامان- عليهم السلام- آمده است كه گفت: «از اهل اين دين، كسى كه عقل ندارد مورد توجه و اعتنا نيست»، (راوى) گفت: فدايت شوم: آيا من به سوى مزد مى‌آيم كه خردى ندارند و نزد ما بى‌اعتبارند و اين امر را توصيف مى‌كنند؟ پس گفت: «اينان از كسانى نيستند كه خدا با گفته خود: «يا أولى الألباب» آنان را طرف خطاب خود قرار داده است. خدا عقل را آفريد و به او گفت: پيش بيا، پس پيش آمد، و سپس گفت: پس برو، و او پس رفت، آن گاه گفت: سوگند به عزّت و جلالم كه هيچ چيز را بهتر از تو نيافريده‌ام و تو را از همه چيز بيشتر دوست مى‌دارم، به وسيله تو مؤاخذه مى‌كنم و به وسيله تو مى‌بخشم». [٣٤] پرهيزگارى از خدا يعنى پرهيز كردن از آن كه شخص گرفتار خشم و عذاب او شود،