تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٥ - شرح آيات

فَاصْبِرْ صَبْراً جَمِيلًا* إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً* وَ نَراهُ قَرِيباً* يَوْمَ تَكُونُ السَّماءُ كَالْمُهْلِ* وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ* وَ لا يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً. [٧٥] ٣- آنچه به نظر مى‌رسد اين است كه هاء زايد نيست تا در وصل به سبب قرائت ساقط شود، و براى تنظيم پايانهاى آيه‌ها وضع نشده، و اضافه كردن خارج از لغت قرآن (عربى) نيست كه قرآن به آن نازل شده است، و كسانى كه در صدد ارزيابى كلام خدا با شعر عرب و كلام ايشان برآمده‌اند خطا كرده‌اند، و روا نيست كه به سبب ناتوانى خود از دريافت بعضى از معانى قرآنى به فرضهاى دور بپردازيم، و براى صيغه (كتابيه، حسابيه) الهامى نفسى است كه جويندگان در روزى از روزها به آن دست خواهند يافت. و آنچه در نظر من حايز اهميت است، تأكيد بر آن است كه جز اندكى علم به ما داده نشده، و بنا بر اين در هنگام ناتوانى از فهم آيات قرآن بايد به نادانى خود اعتراف كنيم و در برابر حق به تواضع بپردازيم، نه وارد شدن در بحثى كه از آن آگاهى نداريم، يا طعنه زدن در كلام خدا.

و به آيات كريمه باز مى‌گرديم و به شنيدن صفات اصحاب شمال مى‌پردازيم. پس آنها چگونه است؟

نخست: ايمان نداشتن به خدا.

/ ٣٠٨ «إِنَّهُ كانَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ‌- او به خداى بزرگ ايمان نمى‌آورد.» و چون به خداى بزرگ كافر ماندند، مستحق جزاى مضاعف شدند. براى چه؟

اولا: بدان سبب كه خدا بزرگ است و آيات قدرت و جلال او در هر چيز وجود دارد، پس چگونه براى ايشان روا بود كه با وجود اين به خدا كفر ورزند؟

ثانيا: زشتى گناه در آن هنگام افزايش پيدا مى‌كند كه نافرمانى پروردگار بزرگ باشد.

امامان راهنما از اين حقيقت به گفته امام سجاد- عليه السلام- چنين‌