تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٨ - شرح آيات

«فَيَقُولُ هاؤُمُ اقْرَؤُا كِتابِيَهْ‌- مى‌گويد كه اينك بياييد و نامه مرا بخوانيد.» علامه طبرسى گفته است كه «هاؤم» امر به جماعت و همچون هاكم است. (و اضافه كرده:) به منزله بگيريد است، و اين را از روى شادى و اتكاى به عملش مى‌گويد كه در آن چيزى جز فرمانبردارى وجود ندارد، پس از آن شرم ندارد كه ديگرى به آن نظر افكند، [٤٦] و رازى گفته است: و اين دليل بر آن است كه به منتها درجه از سرور و شادى رسيده و چنان دوست دارد كه آن را بر ديگران آشكار سازد تا از آنچه به او رسيده است شادمان شوند، [٤٧] و شايد خطاب وى متوجّه به برادرانش از اصحاب/ ٢٩٣ بهشت و مخصوصا پيشوايان حقى باشد كه خدا آنان را در حساب به عنوان ميزانهايى براى امتها منصوب كرده است، چنان كه او سبحانه و تعالى گفت يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا. [٤٨] امام صادق- عليه السلام- گفت: «حساب هر امتى را امام زمانش محاسبه مى‌كند، و امامان دوستان و دشمنان خود را از مشاهده چهرهشان باز مى‌شناسند، بنا بر گفته خداى تعالى وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ‌ كه اين رجال همان امامانند «كلا بسيماهم» كه هر يك را از روى سيما و چهره‌اش مى‌شناسند، و آن گاه كتاب و نامه عمل دوستان خود را به دست راستشان مى‌دهند كه بى‌حساب به سوى بهشت به راه مى‌افتند، و نامه‌هاى دشمنان خود را به دست چپشان مى‌دهند كه با آن، بدون حساب، روانه به سوى آتش مى‌شوند، و چون دوستان ايشان به نامه‌هاى خود بنگرند، به برادران خود مى‌گويند: «دو آيه ١٩ و ٢٠». [٤٩]