براى خدا و تقرب به او نيست، يا براى معتقد بودن به رهبرى دينى، بلكه براى رفع نيازى در جان خود او است كه مى‌خواهد جامعه دينى براى مصالح و هوا و هوسهاى خود مورد بهره‌بردارى قرار دهد، خواه اقتصادى باشد يا سياسى يا اجتماعى، تا آنان را در آن خط سياسى يا اجتماعى قرار دهد كه از لحاظى مناسب حال او است، و فتواهايى به چنگ آورد كه، از سوى ديگر، خدمت هدفهاى او قرار گيرد.

آيات قرآن نيروهاى اترافى فشار را به دو گروه تقسيم كرده است

گروه اول: تكذيب كنندگان كه به رسالت و رسول ايمان ندارند، همچون طاغوتهايى كه آشكارا تكذيب مى‌كنند، و همچون نيروهاى مستكبر در زمان حاضر ما، كه شبيه‌ترين كسان به كافرانند، و در آن شك نيست كه اينان نيز در برابر امت مسلمان طمعها و آرزوهايى دارند، و در نتيجه به آن مى‌كوشند كه در رهبرى مجتمع اسلامى دينى و در تحت فرمان گرفتن آن مؤثر باشند.

آنان- همچون گروه دوم- در ابتداى كار به آن نمى‌پردازند كه دستگاه دينى را براندازند، بلكه سعى مى‌كنند تا آن را به صورتى مسخ و دگرگون شده و تهى از محتواى مكتبى آن باقى گذارند، و بر آن همچون مركبى براى دست يافتن به مصالح خويش سوار شوند.

«فَلا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ‌- پس به فرمان تكذيب كنندگان مباش.» قرآن پليدى تجسم يافته ايشان را در نقشه مسخ و ميانتهى نشان دادن دين كه آنان به آن اشتغال دارند، آشكار و رسوا مى‌سازد، و مى‌گويد كه آنان در اين امر تلاش مى‌كنند كه بعضى از ارزشها و ايستارهاى رهبرى را براى مصالح خويش تغيير دهند، و دين حق را با اموال خود مبادله كنند، و تو گويى كه قضيه حق، همچون تجارت، با خريد و فروش سازگار است. پس لازم است كه قيادت و رهبرى/ ٢٠٧ دينى (براى نوميد شدن مترفان در رسيدن به خواسته خود) بر ترازى بالا از تقوا و ترس از خدا قرار داشته باشد و زيورهاى دنيا نتواند او را از حق منحرف سازد، و نيز در مستوايى عالى از هوش سياسى و آزمودگى ادارى و زيركى اجتماعى بوده باشد كه بتواند مكر آنان را، هر اندازه كه پوشيده و محكم باشد، كشف كند، و به همين‌