تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨١ - شرح آيات

او لازم مى‌آيد آن است كه از ثروت خود چندان بدهد كه زندگى زن وسعتى داشته باشد.

«وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ‌- و آن كه زندگى تنگ دارد.» و فقير است، «فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها- بايد از آنچه خدا به او داده است انفاق كند، و خدا هيچ كس را جز به اندازه‌اى كه به او بخشيده است مكلف نمى‌سازد.» پس قانونگذارى و تشريع خداى عزّ و جلّ تشريعى واقعى و عملى است، و او هرگز تكليفى براى هيچ كس معين نمى‌كند كه نتواند آن را به انجام برساند، و اين آيه تنها منحصر به مسئله نفقه زن در ايّام عدّه نيست، بلكه قاعده‌اى براى تنظيم اقتصاد فردى و حل مسائل وابسته به آن در جامعه و خانواده است، پس اين مايه شگفتى نيست كه فرد ثروتمند از مال حلال زندگى شخصى خود را گسترش دهد، زيرا كه چون خدا نعمتى را نصيب بنده خويش سازد، چنان دوست دارد كه او را در ميان آن نعمت و بهره‌مند از آن ببيند. امام ابو عبد اللَّه- عليه السلام- در پاسخ يكى از اصحابش كه درباره مرد ثروتمندى كه لباسهاى متعدد براى خود فراهم آورده بود و اين كه او مسرف است يا چنين نيست پرسش كرده بود، گفت: «نه، بدان سبب كه خداى عزّ و جلّ مى‌گويد: (الآية)، [٢٧] و از طرف ديگر واجب است كه فقير بيش از توانايى خود براى فرو نشاندن اميال شخصى يا تظاهر در ميان مردم يا همرنگ با محيط شدن در معيشت و نمودارهاى آن، خرج نكند، چه از اين راه گرفتار/ ٧٨ دشواريهايى اقتصادى مى‌شود كه در پاره‌اى از اوقات سبب كشيده شدن او به انحرافات خطرناك خواهد شد.

لازم است كه شخص اين آيه را در اداره كردن شخص خود و خانواده‌اش شعار خويش قرار دهد. چون نفقه دادن از امور واجب بر مرد در برابر خانواده او