تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٩ - شرح آيات
«وَ إِنْ كُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَ- و اگر باردار باشند، تا آن زمان نفقه به ايشان بپردازيد كه وضع حمل كنند.» در اصول كافى از ابو جعفر- عليه السلام- روايت شده است كه گفت
«پايان مدّت عدّه زن باردار آن زمان است كه بار خود را بر زمين نهد، و بايد به صورتى خوش نفقه او تا زمان وضع حمل پرداخته شود». و اگر نوزاد خود را پس از آن شير دهد، حق آن دارد كه براى شير دادن تقاضاى مزد كند، بدان جهت كه اين كار به صورت كلى شرعا بر مادر واجب نيست كه حتى اگر غير مطلقهاى باشد كه عده او و قيمومت مرد پس از وضع بر او پايان مىپذيرد، به انجام آن بپردازد، زيرا كه شير متعلق به او و ملك او است، هر چند از لحاظ تكوينى با باردارى و به سبب آن به وجود مىآيد.
علم نوين به اين حقيقت معترف است، و بر اساس همين مقررات تازهاى درباره خوراك زن بچه شيرده و زن باردار وضع شده است كه مستلزم اهتمام خاص به غذاى آنان در اين دو مرحله است.
/ ٧٦ «فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَ- پس اگر براى شما به شير دادن پرداختند، مزد و پاداش ايشان را بدهيد.» در مقابل عمل شير دادن. ولى تهيه مسكن و نفقه ديگر پس از وضع حمل بر شوهر واجب نيست.
زن حق ندارد كه شوهر خود را- مخصوصا اگر مطلقه باشد- به قبول شير دادن خودش مجبور كند، ولى مىتواند تفاهمى درباره اين مسئله صورت بگيرد كه از هر گونه فشار وارد آوردن و توسل جستن به راههاى پر پيچ و خم خالى، و از راه حق صورت اتمام پذيرفته باشد.
«وَ أْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ- با يكديگر به نيكى و با گفتگو و مشاوره كار را به انجام برسانيد.» و ناگزير بايد اين امر به صورت صحيحى صورت بگيرد و خردمندان خوب و «معروف» بودن آن را بپذيرند تا كار به صورتى جريان پيدا كند كه هر دو طرف