تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٣

خدا پناه بريم و آن را در نزد فرشتگان و اوصياى پسنديده در نزد خودش جستجو كنيم.

دوم: اين گمان بعضى كه غيب را هيچ كس جز خدا نمى‌داند، البته درست نيست، چه خدا هر كس را كه بخواهد از غيب خود به اندازه‌اى كه به او بياموزد، آگاه مى‌سازد.

خدا هدف آگاه كردن رسولان برگزيده خود را بر غيب، و فرستادن نگاهبانانى از پيش و پس ايشان، كمك كردن به تبليغ رسالت و خدمت كردن به مصالح آن دانسته است.

/ ٤٧٢ «لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ‌- تا بداند كه رسالتهاى پروردگارشان ابلاغ كرده‌اند.» آيه ما را به آن رهبرى مى‌كند كه رسالت جزئى از همين غيب است كه خدا آن را بر كسانى كه به رسالت فرستاده است آشكار مى‌سازد، و اين كه آگاه شدن آنان بر قسمتى از غيب دليلى بر آن است كه از فرستادگان ربّ العالمين‌اند كه حجت را بر عاقلان تمام مى‌كند و پيروى از آنان را بر ايشان واجب مى‌سازد، پس همين امر، از يك سو آنان را در ابلاغ رسالت مدد مى‌كند، و از سوى ديگر حجت تبليغ كردن آنها بر خود پيامبران نيز تمام مى‌شود تا اگر خداى ناكرده كوتاهى كنند عذرى نداشته باشند.

«وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ‌- و همه آنچه را كه در نزد ايشان بود فرا گرفت.» فرا گرفتنى عامّ و كامل.

«وَ أَحْصى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ عَدَداً- و شماره هر چيز را با شمارش به دست آورد.» يعنى احاطه مفصلى با ارقام و دقايق، و چون خدا كارى كند، اين كار مبتنى بر علم و حكمت است، و اين كه بعضى از فرستادگان خويش را بر غيب آگاه مى‌سازد، براى احاطه داشتن بر ايشان است و معرفت او به اين كه چنين آگاه كردنى به مصلحت است و ضرورت دارد.