تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٨٧
پيامبر اسلام (ص) ايستادگى كرد و به فرمان خدا به چالش جبهه گمراهى گردهم فراهم آمده عليه خودش برخاست، و آشكارا گفت كه مسير خويش را تغيير نخواهد داد و از ارزشها و هدفهاى خود دست برنخواهد داشت.
«قُلْ إِنَّما أَدْعُوا رَبِّي وَ لا أُشْرِكُ بِهِ أَحَداً- بگو جز اين نيست كه من پروردگار خويش را مىخوانم و هيچ كس را با او شريك نمىسازم.» اين آيه نمادى براى چالش افراد مكتبى در برابر هر عامل و كسى است كه فشار براى آن وارد كند كه ارزش يكتاپرستى يا ترك آن در معرض مداهنه قرار گيرد يا از آن صرف نظر شود. مگر نه اين است كه بر اثر فشار سازش كردن خود رنگى از رنگهاى شرك است؟
[٢١- ٢٢] و امتياز دعوت الاهى از جز آن به اين است كه در انسان نهفتههاى او را برمىانگيزد، و او را به تلاش و دورى جستن از هوسها و آرزوها وا مىدارد، بر خلاف كارى كه كاهنان و خوانندگان به اديان و مذاهب ساخته انسان مىكنند، و در برابر پول حواله رفتن به بهشت و نجات پندارى از عذاب آخرت را به خريدار تحويل مىدهند! هرگز چنين نيست ... اولياى خدا صريح به مردم مىگويند كه ما جانشين شما نتوانيم شد، و ايمان ما نمىتواند به جاى تلاش و سعى شما كار كند ... تا چنان نشود كه مردمان آنان را پروردگارانى جز خداى تعالى براى خود گيرند، و هيچ شفاعتى با روش موجود در نظريه فدا شدن مسيح براى نجات ديگران كه در نزد بعضى از فرقههاى مسيحى وجود دارد، به نتيجه نخواهد رسيد.
«قُلْ إِنِّي لا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا رَشَداً- بگو كه من براى شما سود و زيانى ندارم.» اين اوج تجرّد براى خدا و يكتا شمردن او و دليل خالص مخصوص خدا شناختن مساجد از طرف/ ٤٦٧ رسول او (ص) است. و اين آيه انگيزشى براى آن است كه توجه بنده تنها مىبايستى منحصر به جانب خداى يگانه باشد، چه تنها او است كه مالك سود و زيان است، و نيز انگيزشى براى متكى بودن به مواهبى است كه