تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٤ - شرح آيات

ابتلاء و آزمايش نزديكتر باشد.

«لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا- تا شما را بيازمايد كه كدام يك نيكوتر عمل مى‌كنيد.» بنا بر اين بر انسان واجب است كه در فرصت زندگى از اين هدف بزرگ گمراه نشود، بلكه در مقابل همه عوامل انحراف و غفلت مقاومت نشان دهد، و همه تواناييهاى معنوى و مادّى خويش را براى رستگارى در آن به كار اندازد، تا بتواند عمر خويش را به صورت مزرعه‌اى براى نيكوترين عمل درآورد.

پس كار نيكوتر كدام است؟ آن كار است كه نيت آدمى در آن خالص باشد، و آن را به بهترين صورت بگزارد، و با آن به چالش هواى نفس خويش و هواهاى نيروهاى شيطانى در جامعه خود بپردازد، و خود عمل از شريفترين طاعتها باشد كه بزرگترين پاداش خدا را نصيب آدمى سازد، و از پيامبر (ص) در تفسير آيه روايت شده است كه گفت: «كدام يك از شما داراى عقلى نيكوتر، و از حرامهاى خدا پرهيزگارتر، و در فرمانبردارى از خدا سريعتر است»؟ و سپس گفت: «آن كه عقلى كاملتر و ترسى بيشتر از خدا و در فرمانبردارى از خدا بهتر باشد»، [١١] و گفت

«آن كه عقل كاملتر و ترس شديدتر و در اطاعت از امر و نهى خدا نظرى نيكوتر داشته باشد». [١٢] و امام صادق- عليه السلام- گفت: «ولى معنى آن نيست كه آن كس كه عملش بيشتر باشد، بلكه آن است كه عملش به صواب نزديكتر باشد، و اين مصاب بودن عمل با ترس از خدا و نيت راست و درست فراهم مى‌آيد». [١٣] اين گفته خدا گفت: «ليبلوكم» بدان معنى نيست كه خداوند متعال از آفريده‌هاى خود آگاه نيست، بلكه براى آن است كه اين علم و آگاهى در جهان تكوين تحقق پيدا كند و مردمان از جوهرهاى خويش آگاه شوند و بدانند كه جزاى خدا به عدل است نه به ستم. و امام على بن موسى الرضا- عليه السلام- گفت