تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٦ - پرهيزگارى در پيوند زناشويى

يعنى رابطه زناشويى را با زن پايان دهد، و آنچه را كه بايد همراه با اضافه كردن احساس و بخششى بر حقوق به او تسليم كند.

و در هنگام طلاق، مهر براى زن باقى مى‌ماند و حق ندارد آن را از وى پس بگيرد، جز در يك حالت: و آن چشمپوشى زن است از مهر خود در مقابل اين كه شوهر به طلاق گرفتن او رضايت دهد، و طبعا در چنين حالتى لازم است مردمان دخالت كنند و معلوم دارند كه آيا خواستار طلاق شدن از طرف زن در نتيجه تضييع حقوق همسرى و مراعات نكردن حدود/ ٣٩٩ الاهى يا برخاسته از يك خشم يا شهوت زودگذر نبوده باشد.

«وَ لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَأْخُذُوا مِمَّا آتَيْتُمُوهُنَّ شَيْئاً- و بر شما روا نيست كه چيزى را (از مهر) كه به زنان خود داده‌ايد، بازستانيد،» «إِلَّا أَنْ يَخافا أَلَّا يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ‌- مگر آنكه بترسيد كه نتوانند حدود خدايى را نگاه دارند،» كه رابطه زناشويى به مرحله دورى از حساسيت رسيده است كه در آن نگاهدارى حقوق متقابل امكان پذير نيست.

«فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ‌- پس اگر ترس آن است كه نتوانند حدود خدايى را نگاه دارند (و زندگى زناشويى را به نحو شايسته ادامه دهند) گناهى بر ايشان نيست كه زن قسمتى از آن را فديه دهد،» و از مهر خود مقدارى را در برابر گرفتن طلاق خود ببخشد.

«تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَعْتَدُوها وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ‌- اين است حدود خدايى، پس از آنها در نگذريد، و كسانى كه از حدود الاهى تجاوز كنند ستمكارند.» اين گونه كسان به خود و به اجتماع پيرامون خويش ستم مى‌كنند، و اين حدود براى تضمين عدالت اجتماعى و رعايت حقوق همگان وضع شده و هر كس نسبت به آنها تعدى و تجاوز كند ظالم و گناهكار است.