تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٣ - رهنمودهايى از آيات

/ ٢٩٥

چگونه علماى بد شعاير خدا را پنهان كردند

رهنمودهايى از آيات

يادآورى نعمتهاى خدا، و در طليعه آنها قبله، رمز استقلال است، و به همين گونه رسالت از نعمتهاى بزرگ بر امت است. اين تذكر محور گفتگو در درس گذشته بود كه از آن به مدد گرفتن از صبر و صلاة يا بردبارى و نماز رسيديم.

در اين جا خداوند متعال صفا و مروه را به ياد ما مى‌آورد كه حاجيان ميان آن دو پاره كوه يكى از اعمال حج يعنى دويدن (سعى ميان صفا و مروه) را به انجام مى‌رسانند، و اين عمل يادآور دويدن در همين موضع و تحمل و بردبارى سختى از طرف هاجر مادر اسماعيل پيغمبر (ع) است كه عاقبت آن رستگارى وى در آخرت خواهد بود.

ولى امت گاه گرفتار سستى و رخوت مى‌شود، و در اين صورت به پاره‌اى از انديشه‌هاى منفى تشبث پيدا مى‌كند، و از جدى بودن در عمل و فداكارى در راه خدا دور مى‌شود. و اين گونه انديشه‌ها را گروهى از نيم‌مردان دين كه بهره‌اى از كتاب دارند، تجسم مى‌بخشند و هدايت الاهى را از مردم پنهان نگاه مى‌دارند.

پس از آنكه خداى متعال آنان را از عاقبت اين كار بيم مى‌دهد و از آن برحذرشان مى‌دارد، به بيان ضرورت توحيد و دور بودن از شرك مى‌پردازد، و اين كه هر/ ٢٩٦ پيروى از جز خدا شرك است، و بلكه هر شنيدنى از جز خدا شرك است. روز قيامت را براى ما مجسم مى‌سازد كه در آن كسانى كه در دنيا پيروانى از ايشان تبعيت مى‌كردند، از آن پيروان بيزارى نشان مى‌دهند، و اين پيش از آن است كه پيروان بگويند اگر ما به دنيا بازگرديم از ايشان بيزارى خود را نشان خواهيم داد.

بنا بر اين در دنيا بر ما واجب است كه رؤيت خود را تباه نسازيم و از هر كس كه از