تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٣ - چرا جدال و فسوق؟

چرا جدال و فسوق؟

آيا براى آن است كه شخص به اين تظاهر كند كه مهمتر از ديگران است، و به تزكيه نفس خود نه ديگران بپردازد،/ ٣٥٢ در صورتى كه خدا از آنچه بندگانش مى‌كنند، در صورتى كه صادق باشند، آگاه است، و دروغ و ادعا براى هيچ كس فايده‌اى ندارد.

«وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى‌- و هر كار نيكى كه كنيد خدا آن را مى‌داند، و توشه برگيريد و بدانيد كه نيكوترين توشه تقوى است.» آيا مسافر براى سفر خود زاد و توشه با خود برنمى‌دارد؟ پس چرا نبايد براى سفر آخرت توشه برداريم كه از سفرهاى دنيا وحشتناكتر و طولانيتر است، ولى چگونه بايد چنين كنيم؟

بهترين چيزى كه مى‌تواند توشه ما باشد تقوا است و متعهد بودن به آنچه خدا بر ما واجب كرده است؛ تنها توشه‌اى است كه در اين راه دراز دراز به درد ما مى‌خورد.

«وَ اتَّقُونِ يا أُولِي الْأَلْبابِ‌- و اى صاحبان عقل، از من بترسيد.» شما اى كسانى كه مالك حقيقت مردمى يعنى عقل هستيد، از خدا بترسيد، بدان سبب كه او را مى‌شناسيد و مى‌دانيد كه هر كه از او بترسد و با اين ترس از گناهان پرهيز كند، از آتش دوزخ و از عذاب دنيا خواهد رست.

توشه‌دار شدن با تقوا به آخرت اختصاص ندارد بلكه در سفرهاى دنيا نيز چنين است؛ سفر دشوار ما در دنيا نياز به زاد و توشه دارد، و به اراده و عقل، و تقوى عاملى است كه اين صفات آرمانى و ضرورى براى زندگى دنيا را در اختيار ما مى‌گذارد.

كسانى كه به سلاح تقوا مسلح نمى‌شوند، هر مشكلى در زندگى مى‌تواند آنان را بر زمين كوبد و زندگى را بر ايشان به صورت دوزخى درآورد.