تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٣ - شرح آيات

بزرگى فروشى به مردمان دارند.

[٢٦٥] و مثل ديگرى كاملا عكس اين مثل است: مثل مؤمنانى است كه در انفاق خود نظرشان خالص به سوى خدا است كه هر چه زودتر به سه فايده مى‌رسند؛ اول به دست آوردن رضايت خدا است؛ دوم تزكيه جانهاى ايشان و پرورش يافتن آنها بر پرهيزگارى و بخشندگى؛ و سوم چيدن ميوه‌هاى بخشندگى به صورت پاداشى بزرگ در دنيا و آخرت.

«وَ مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبِيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ‌- و مثل كسانى كه اموال خود را براى رسيدن به خشنودى خدا و براى استوار كردن جانهاى خود انفاق مى‌كنند،» و مى‌دانند كه ايمان، همچون هر موهبت ديگر، با استفاده كردن از آن افزايش پيدا مى‌كند، و همچون اراده است كه در مواجهه با دشواريها تقويت مى‌شود، و همچون معرفت است كه با بهره‌مند شدن صاحبش از آن افزايش مى‌يابد، و برسان عشق است كه با اهتمام عاشق بيشتر مى‌شود، و بنا بر اين ايمان با عمل صالح استقرار و رشد پيدا مى‌كند.

«كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ- همچون باغى است كه بر روى پشته‌اى قرار گرفته باشد،» كه از اساس باغ است، نه اين كه سنگهاى سخت باشد؛ قلب مؤمن نيز چنين است و زمينى قابل كشت و زرع است، «أَصابَها وابِلٌ‌- (و اگر) باران تند بر آن فروريزد،» از طريق عمل صالح حساب شده، همچون انفاق كردن در اوضاع و احوال دشوار/ ٤٦١ كه سبب افزودن بر نيروى ايمان و استقرار آن در جان و نفس مى‌شود.

«فَآتَتْ أُكُلَها ضِعْفَيْنِ فَإِنْ لَمْ يُصِبْها وابِلٌ فَطَلٌ‌- و اگر باران فراوان نبارد، باران سبك به آن رسد.» چه طبيعت باغ آن است كه رطوبت را از خود خارج كند و در فضا پراكنده سازد، پس ناگزير بايد بارانى سبك يا رطوبتى مفيد به آن برسد؛ قلب مؤمن نيز