تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٧ - قرآن حكيم، در ميان محكم و متشابه

باشد، عنوان متشابه پيدا مى‌كند.

و به همين سبب است كه در حديث، در تفسير متشابه آمده كه «چيزى است كه بر شخص نادان نسبت به آن سبب ايجاد اشتباه مى‌شود»، و بنا بر اين بر كسى كه فهم قرآن بهره او نشده، دو كار ضرورت دارد

١- اين كه در كنار چنين آيه توقف كند، و گرفتار غرور نشود و چنان تصور نكند كه بر فهم آن توانا است و به تفسير آن نپردازد و ديگران را گمراه نسازد.

٢- اين كه از شخصى با درجه فهم بالاتر بخواهد كه معنى آيه را به او بياموزد، و اگر حتى با اين آموزش هم نفهمد، لازم است كه دانا شدن بر آن را به اهلش واگذارد.

به همين حقايق در آيه ذيل اشاره شده است

«هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ- هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ- وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ، فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ» (٧/ ٣)- او است آنكه بر تو كتاب فرو فرستاد: آياتى از آن محكم است كه مادر و اساس كتاب است، و آيات ديگرى متشابه، اما كسانى كه در دلهاشان شك است، براى فتنه‌جويى و تأويل كردن آن به پيروى از متشابه‌ها مى‌پردازند.

و در حديث از امام صادق (ع) چنين آمده است: «در قرآن محكم و متشابه است؛ به محكم ايمان داريم و به آن عمل مى‌كنيم، و اما به متشابه ايمان داريم ولى به آن عمل نمى‌كنيم» [٦].