تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٧ - اگر بخواهى نميرى

مى‌خورد، و باقى فرزندان امت با اوضاع و احوال دشوارى روزگار مى‌گذرانند كه آبستن حياتى شرافت آميز است، و بر امت لازم است كه آماده فداكارى باشد تا بتواند به پيش برود و منابع نيروى آن منفجر شود و پيوستگى و سختى و ژرفى آن را افزايش دهد.

«وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‌ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ/ ٢٨٨ وَ الثَّمَراتِ‌- و ما شما را با ترس و گرسنگى و كم شدن مالها و جانها و ميوه‌ها مى‌آزماييم.» زندگى سازنده‌اى است كه لازم است امت، پيش از شروع كردن به سير صعودى آن را بگذراند، و دوره گردآورى سرمايه براى كسى كه خواستار تجارت است يا دوره تحصيل و درس خواندن براى كسى است كه مى‌خواهد بصيرت پيدا كند يا عالم شود، و بنا بر اين دوره بخشندگى است و در اين برهه از زمان واجب است كه امت به زيور صبر و شكيبايى آراسته باشد.

«وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ‌- و شكيبايان را مژده ده.» [١٥٦] «الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌- (يعنى) كسانى كه چون مصيبتى به ايشان رسد، گويند ما براى خداييم و همه به او بازمى‌گرديم.» اينان به خود مصيبت نگاه نمى‌كنند، بلكه به آن در ضمن چارچوبى كلّى مى‌نگرند كه در آن قرارشان داده‌اند، پس- در خلال رسيدن مصيبت- چنان تصور مى‌كنند كه در راه خدا مجهز و آماده براى نبرد شده‌اند، و جانهاى خودشان را در مقابل به دست آوردن خرسندى خدا فروخته‌اند، و كسى را كه كالايى را فروخته نرسد كه آن را مطالبه كند، و مسلمان راستين در انديشه تن يا مال خود نيست، از اين رو كه آن را پيش فروش كرده است، و در پايان همه اين چيزها، عاقبت سعادتمندانه‌اى را پيش خود مصور مى‌سازند كه، اگر در راه خدا صبر پيشه كنند، انتظار آنان را مى‌كشد.

هر ضرر و زيانى در راه خدا، مى‌بايستى در چارچوب آن نگرش تاريخى‌