تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٥٥ - رهنمودهايى از آيات

٧٩ [ربانيين‌]: ربانى به معنى رب يعنى پرورنده و تدبير كننده و اصلاح كننده است، و عالم ربانى كسى است كه به تدبير و اصلاح كار مردم بپردازد، و به قولى مقصود عالم به علم رب يعنى علم دين است كه او را به اين كار فرمان مى‌دهد، چيزى كه هست با اضافه تغيير پيدا كرده تا بر اين معنى دلالت كند، و بنا بر اين به عالم دينى كه پروردگار به آن امر كرده، ربانى مى‌گويند.

/ ٥٩٥

علما در ميان توجيه شكستها و به كارگيرى نيروها

رهنمودهايى از آيات

با وجود اين كه آيات درس گذشته درباره كليات بحث مى‌كرد، مردان دين تحريف كننده و نيمه پرورش يافتگان بيشتر از همه با آن ارتباط پيدا مى‌كردند، چه آنان آشكارترين و مبرزترين اهل كتابند. كتاب را پيش از ديگران شناخته و آموخته و به ديگران تعليم داده‌اند، پس به طريق اولى تعريف اهل كتاب به ايشان بيشتر صدق مى‌كند.

سخن، در اين درس، متمركز درباره ايشان است، و با آن آغاز مى‌شود كه علم و دانش امانت است، و كسانى كه تحمل مسئوليت علم را به خاطر مقدارى مال نمى‌پذيرند، و در امانت آن خيانت مى‌كنند، در جهان ديگر به سزاى خود خواهند رسيد.

خيانت كردن به علم گاه به صورت تفسير كردن نادرست دين است و تحريف معانى الفاظ آن به صورتى آنها را مطابق مصلحت خويش درآوردن.