تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٢ - شرح آيات

رسالت و سستى نكردن در آن با وجود همه مشكلاتى كه ممكن است بر سر راه آن وجود داشته باشد.

در آيه نخستين مى‌بينيم كه چگونه خدا به امت از روزهاى سختى كه در پيش دارد به عنوان يك مژده خبر مى‌دهد، و بيم مى‌دهد كه اگر امت بر حق استقامت نداشته باشد چه خواهد شد، و بهشت بر آن حرام مى‌شود. سپس از انفاق به اعتبار اين كه امر واجبى مقارن با روزهاى سختى است سخن مى‌گويد. آن گاه براى ما بيان مى‌كند كه شما جنگ را ناخوش داريد، ولى ناگزير بايد به آن بپردازند، و اين كه هدف دشمن از جنگ ربودن دين شما و بازگرداندن شما به زنجيرهاى كفر است. و بر شما است كه بر ضد اين دشمن استوار بايستيد و به كسانى كه در برابر فشارها چنين باشند مژده هر گونه خير را مى‌دهد.

/ ٣٧٣ امكان آن هست كه آيه نخستين از درس بعدى وابسته به سخن درباره استقامت و سختى و استوارى بوده باشد، چه در آن از حرام بودن شراب و قمار سخن رفته، و اين هر دو وسيله‌اى براى سست كردن امت است و افراد را از جديت رسالتى دور مى‌كند.

شرح آيات

[٢١٤] بهشت پوشيده از چيزهايى است كه بر آدمى ناگوار است، و كسى كه مى‌خواهد در آن داخل شود، بايد از اين ديوار سيمى خاردار بگذرد. ولى آيا اين بدان معنى است كه اهل بهشت در سختى و ناراحتى دايمى به سر مى‌برند؟

هرگز، بلكه معنى آن اين است كه بهشتيان از نيرومندى و سرسختى برخوردارند و همين امر ايشان را براى رو به رو شدن هر گونه از اوضاع و احوال آماده نگاه مى‌دارد، و از تسليم شدن در برابر فشارها جلوگيرى مى‌كند، و در برابر فشارهايى كه براى بردگى امت از طرف دشمنان وارد مى‌آيد همچون كوه بر جاى خود مى‌ايستد.

«أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ- گمان كرديد كه به بهشت در خواهيد